ดูเหมือนเขากำลังคิดอะไรอยู่หลังจากนั้นครู่นึงเขาก็พยักหน้า: “นังหนูเจ้าพูดได้มีเหตุผลมาก แต่จากทดสอบเมื่อครู่ข้าก็เข้าใจแล้ว”เสียงของตาเฒ่าเย่นหยุดลงทันที นัยน์ตาสองข้างก็จ้องมายังนางแบบนี้ทำให้ใจนางเต้นแทบหลุดนี่คือสายตาอะไรอีก?คงไม่เข้าใจอะไรผิดอีกนะ?แต่ก็เห็นแค่ตาเฒ่าเย่นยื่นมือออกมาลูบเคราขาวๆของตนเองแล้วพูดอย่างสุขุมว่า:“อื้ม เจ้าไม่ได้ชอบเขา!”เมื่อคำพูดเช่นนี้ออกมา หลานเยาเยาก็พ่นลมหายใจหนักๆออกมาในที่สุดก็เข้าใจความหมายของนาง!ใครจะรู้!ตอนที่นางกำลังยิ้มแล้วยกนิ้วโป้งให้เขา ตาเฒ่าเย่นก็พูดขึ้นมาอีกครั้ง: “แต่ตกหลุมรักเขาอย่างช่วยอะไรไม่ได้”“……”คุกเข่าได้ไหม?อะไรคือช่วยอะไรไม่ได้ ทั้งบ้านท่านหน่ะสิช่วยอะไรไม่ได้614
“แหะแหะแหะ! นังหนูข้าพูดถูกใช่ไหมดูเจ้าสิเขินจนก้มหัวมิดแล้ว”หลานเยาเยาปล่อยขาเขายืนขึ้นโดยไม่พูดอะไรสักคำจากนั้นก็ตรวจสอบสิ่งตกแต่งของห้องหิน“นังหนู เจ้าพูดกับข้าเร็วๆว่าเจ้าตกหลุมรักเขาแล้วใช่ไหม?”“เจ้าอย่าไม่พูดอะไรสิ!เจ้าแค่บอกว่าข้าเดาถูกไม่ถูกแค่นั้น”“ข้ารู้ว่าเจ้ารำคาญแค่พยักหน้าข้าก็จะไม่เป็นเหมือนแมลงวันพันรอบตัวเจ้า‘หวี่หวี่หวี่’”……แต่ว่า!ตาเฒ่าเย่นที่ทำหน้าเหมือนกับพบทวีปใหม่นั้นจะปล่อยนางไป คอยอยู่ข้างๆนางแล้วเอาแต่ถามว่าเขาเดาถูกหรือไม่หลานเยาเยาก็ทำเขาเป็นเหมือนลมข้างหูจนสุดท้ายก็ถูกถามจนรำคาญและมองตาเฒ่าเย่นอย่างเบื่อหน่าย:“ถูกถูกถูก ท่านทายถูก ท่านว่
