แต่ว่า!บรรยากาศตึงเครียดเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ทำให้หลานเยาเยาอดไม่ได้ที่จะใจเต้นแรงตอนนี้พูดมากไปก็ไร้ประโยชน์ นางทำได้เพียงยิ้มอย่างเขินๆให้พวกเขาแต่ทว่าตาเฒ่าเย่นก็เหมือนกับไม่รู้อะไรแล้วก็คิดไม่ถึงว่าจะพูดว่า:“โอ้~ ข้ารู้แล้ว เจ้าคืออ๋องเย่ที่ทำให้นังหนูนั่นชอบจนไม่สามารถใช้ชีวิตคนเดียวได้ใช่ไหม? เจอวันนี้ก็ไม่ค่อยเท่าไหร่นี่!”ให้ตายเถอะ!หน้าตาหล่อขนาดนั้น ออร่าออกขนาดนี้ มิน่าหล่ะถึงทำให้นังหนูนั่นหลงใหลได้ ถ้าเขาเป็นผู้หญิง……อ่าเฮ้ยเฮ้ยเฮ้ย คิดอะไรนี่!เมื่อคำพูดเช่นนั้นออกมา!หลานเยาเยาก็แข็งเป็นหินนางมีความรู้สึกเหมือนโดนฟ้าผ่าอย่างแรงจนทำให้ข้างนอกแข็งทื่อแต่ข้างในอ่อนระทวยบนพื้นมีรอยแยกไหม?ขอให้นางมุดเข้าไปหน่อย!609
เย่แจ๋หยิ่งก็ตกใจ เปลี่ยนสายตาไปมองหน้าแดงๆของหลานเยาเยา เมื่อเห็นว่านางทำหน้าอย่างกับท้องผูกก็มีรอยยิ้มปรากฏขึ้นที่มุมปากบรรยากาศที่ตึงเครียดก็ค่อยๆผ่อนคลายลง“นางพูดเองรึ?”เขาถามเรียบๆราวกับว่าเรื่องนี้ไม่ได้เกี่ยวข้องกับเขา“ข้าได้ยินกับหูจะไม่จริงหรือ?ถ้าไม่เชื่อข้าก็จะพูดในสิ่งที่นางพูดเจ้าก็จะรู้ว่ามันจริงไม่จริง นางพูดเช่นนี้……”แต่ประโยคหลังยังไม่ได้พูดออกมาก็ถูกหลานเยาเยาที่สติกลับมาแล้วปิดปากเอาไว้“ท่านพูดอะไรส่งเดช? ใครชอบเขากัน?”หลานเยาเยากระวนกระวายรีบส่งสายตาให้ตาเฒ่าเย่นชาติที่แล้วนางทำเวรทำกรรมอะไรไว้นะ?ชาตินี้ถึงต้องมารู้จักกับคุณปู่น่าโมโหนี่ ต้องการให้
