พวกเขาหลานเยาเยาเพิ่งออกไปจากทางเดินแล้วก็เข้าไปในห้องหินแล้วเส้นทางเดินเมื่อครู่ก็ระเบิดขึ้นส่วนห้องหินก็สั่นคลอนราวกับพื้นดินจะยุบลงได้ตลอดเวลายังไม่ทันได้คิดอะไรมากนางก็พาจื่อเฟิงออกไปยังอีกทางเดินที่ยังไม่ทันได้ถล่มลงมาแต่ทว่า!เท้าของพวกเขาที่เพิ่งจะเหยียบลงบนทางเดินนั้น……“ซ่า”ก็มีเสียงเกิดขึ้น!จู่ๆใต้เท้าก็เกิดรอยแตกขึ้นหลังจากนั้นชั่วพริบตาก็มีสิ่งที่เหมือนเส้นเลือดของร่างมนุษย์กระจายออกมาหลานเยาเยาแอบสบถออกมาแล้วก็พูดออกเสียงมาว่า:“ไปเร็ว!”ตอนนี้นางก็แทบจะไม่สนใจประคองจื่อเฟิงเพราะถ้าประคองขึ้นมาทั้งสองก็จะเกะกะกันและกันความเร็วของทั้งคู่นั้นเร็วมากแต่ความเร็วของรอยแยกทางเดินนั้นเร็วกว่าพวกเขา ตอนที่พวกเขาวิ่งไปจนถึงสุดทางเดินก็มีทางแยกสองทางปรากฏขึ้นมาแต่ด้านหน้าของทางแยกสองทางนั้นกลับทรุดลงไปประมาณสี่ห้าเมตร599
สถานการณ์นี้!ความเร็วของพวกเขาสองคนไม่ได้ลดลงเลยเมื่อพอใกล้จะถึงจุดที่ทรุดลงไปจื่อเฟิงก็เตรียมพร้อมพาหลานเยาเยาบินข้ามไปด้วยกันแม้ตอนนี้เขาจะได้รับบาดเจ็บสาหัสจนบินข้ามไม่ได้ แต่ตอนที่อยู่กลางทางเขาก็สามารถผลักนางไปยังทางด้านหน้าก่อนได้ตอนที่มือของเขากำลังคิดจะโอบรอบเอวหลานเยาเยา จู่ๆหลังของเขาก็ถูกผลักอย่างแรงและเขาก็บินออกไปทันที“พราชายา!”เขาหันกลับไปร้องเรียกหลานเยาเยาเสียงดัง ก็เห็นนางเก็บมือที่ผลักเขาพอดี!ในช่วงหน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้พราชายาเลือกที่จะให้เขามีชี
