“ไปพักผ่อนทางโน้น!”เสียงคำสั่ง นํ้าเสียงไร้ข้อกังขา รู้สึกเหมือนหลานเยาเยาที่ยืนอยู่ตรงนั้นสร้างความรำคาญให้กับเขา“ชิ ไม่ไป ข้าจะอยู่ที่นี่ เจ้าไปหาทางเข้าของเจ้า!”อยากอาศัยในขณะที่นางไม่สนใจ จากนั้นเปิดทางเข้าแล้วเข้าไปเองใช่ไหม?ไม่มีทาง!“หึ!”เย่แจ๋หยิ่งส่งเสียงหึเบาๆ ไม่สนใจนางอีก แต่เริ่มมองหาทางเข้า“ต้องแบบนี้สิ!”เรื่องที่ต้องพึ่งสมองเหล่านี้ ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของคนที่มีปัญญาสูงๆ เถอะนางแค่นั่งอยู่ด้านหนึ่ง เพียงแค่รออย่างเงียบ ๆหลานเยาเยาถอยไปอยู่อีกด้านหนึ่ง แต่ไม่ได้อยู่ห่างเย่แจ๋หยิ่งมากนัก กวาดสายตาเหลือบมองไปที่ก้อนหินที่เกือบจะแบนเหมือนกระเบื้องแล้วนั่งลงจุ๊ๆ!หินก้อนนี้ค่อนข้างเย็นมองดูเย่แจ๋หยิ่งค้นหาอยู่ครู่หนึ่ง ดูเหมือนจะมีเงื่อนงำ แต่ไม่ได้ยินว่าพวกเขากำลังพูดถึงอะไร554
หลังจากนั้นไม่นาน เย่แจ๋หยิ่งยื่นนิ้วออกมา ชี้มายังด้านที่นางอยู่จื่อซีและจื่อเฟิงหันมองมาพร้อมกัน เห็นนางนั่งสบายๆ และชื่นชมท่าทางของพวกเขา ถึงกับต้องอึ้งไปชั่วขณะขณะนี้!ดวงตาของเย่แจ๋หยิ่งลึกลงไป จากนั้นก็อ้าปาก ยังคงไม่ได้ยินว่าเขากำลังพูดอะไร ก็เห็นจื่อซีและจื่อเฟิงก้าวเดินมาพร้อมกัน ยิ่งเข้ามาใกล้ หลานเยาเยาก็ยิ่งพบว่าประกายในดวงตาที่ที่ทั้งสองกำลังมองนางจนกระทั่งทั้งสองคนยืนนิ่งอยู่ข้างๆ เธอ หลานเยาเยาก็พบว่าพวกเขาตกตะลึงอย่างสิ้นเชิงแล้ว!ไม่พูดเป็นเวลานาน และไม่เคลื่อนไหวเป็นเวลานานถูกพวกเขาท
