กทำลาย เพียงแค่ถูกทำให้กระจัดกระจายเท่านั้นเองถ้าข้าพูดว่า ทั้งหุบเขาละหน้าผาเป็นรูปแบบเดียวกัน รอยแยกเหล่านั้นแค่ทำให้พวกเราสับสน ให้พวกเราจมปลักเข้าไปข้างในไม่สามารถปลดปล่อยตัวเองให้เป็นอิสระ ก็เหมือนป่าลึกลับ……”เมื่อนึกถึงป่าลึกลับ หลานเยาเยาก็นิ่งทันที จากนั้นดวงตาประกายขึ้น ตะโกนอย่างมีความสุข:“ข้ารู้แล้ว ข้ารู้แล้วว่ามันเป็นยังไง”พูดจบ!รีบวิ่งไปหยิบกระดาษที่กระจัดกระจายไปทั่วทันที ทำให้จื่อซีและจื่อเฟิงมีความสับสน เย่แจ๋หยิ่งก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกหวั่นไหวเล็กน้อยเขาออกคำสั่งด้วยเสียงเย็นชา: “ไปช่วย!”“พ่ะย่ะค่ะ!”จื่อเฟิง “ชิ้ง” เก็บดาบอย่างรวดเร็ว ดูจื่อซีที่เก็บกระดาษจำนวนมาก เดินไปอีกด้านหนึ่งทันทีและเก็บกระดาษขึ้นมา543
อย่างรวดเร็ว หลานเยาเยาหยิบกระดาษสองแผ่นขึ้นมาอย่างตื่นเต้น พูดขึ้นด้วยความดีใจ:“ในที่สุดก็รู้แล้วว่าทำไมข้าถึงรู้สึกคุ้นๆ ขนาดนั้น ฮ่าฮ่าฮ่า……”พูดอยู่ก็รีบไว้ไปตรงหน้าเย่แจ๋หยิ่ง นำสองภาพที่แตกต่างทั้งเวลาและฤดูกาลมาปะติดปะต่อกัน จากนั้นก็พูดเชิญชวนอย่างตื่นเต้น:“เย่แจ๋หยิ่ง เจ้าดู สองภาพนี้รวมกันเป็นอักษรม้าว(ตัวอักษรจีน) ถ้าข้าเดาไม่ผิด พวกมันเป็นไปตาม……”หลานเยาเยายังพูดไม่จบ ก็ถูกเย่แจ๋หยิ่งกอดอยู่ในอ้อมแขน กอดแน่น ราวกับจะบีบให้นางเข้าไปในร่างกายตนเองยังไงยังงั้นหลานเยาเยาตะลึงทันที!นี่มันเกิดอะไรขึ้น?เพราะเขาตื่นเต้นเกินไป หรือชื่นชมนางเกินไป?“นี่ เย่แจ๋
