่มากเกินจะบรรยาย“แม่งสิ ไม่เห็นว่าข้าตกลงมารึไง?”ยื่นมือออกมารับจะตายรึไง? ยังไงนางก็ถือว่าเป็นผู้หญิงคนหนึ่งเข้าใจคำว่าทะนุถนอมไหม?พ่องสิ เจ็บจะตายอยู่แล้ว!ซี้ด……“ข้าเห็นแล้ว!”เขามองไปที่ใบหน้าของหลานเยาเยาที่บิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด นํ้าเสียงยังคงเย็นชา“เห็นแล้วก็ดูเฉยๆ อย่างงี้เหรอ? ไม่กลัวว่าข้าจะกระแทกตายหรือไง?”คนแบบไหนกัน!หลานเยาเยาอดทนกับความเจ็บปวด ค่อยๆ พยายามลุกขึ้นมา นางเคลื่อนไหวก็จะมีเสียง “เอี๊ยดๆ” ดังขึ้นคงเพราะชิ้นส่วนภายในหายไปหรือเปล่านะ?“ตามมา!”526
ขณะที่พูด เย่แจ๋หยิ่งก็เดินไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ไม่เห็นอกเห็นใจนางเลยแม้แต่น้อยเฮ้อ!ชีวิตแสนลำบาก!และแล้ว หลานเยาเยาก็ต้องปัดฝุ่นและใบไม้ที่ติดอยู่กับตัว อดทนต่อความเจ็บปวด ยกขาก้าวไปก้าวหนึ่งเสียงดัง “กรุ้บ” ราวกับมีอะไรบางอย่างแตกหักหลานเยาเยารู้สึกเสียววาบคิดว่าขาตัวเองหักเสียแล้ว แต่ไม่มีอาการเจ็บปวดใดๆ ที่ข้อเท้า หัวใจที่แขวนอยู่ที่ผ่อนคลายลงทันทีทันใดนั้นเหมือนมีลมจะพัดผ่านใบหน้า เส้นผมข้างหูก็ถูกเป่าให้ลอยเล็กน้อยใบหน้าที่หล่อเหลาราวกับเทวดาในดวงตาของเขา ใบหน้านั้นยังคงเย็นชาราวกับแม่คะนิ้ง แต่แววตาไม่ได้ลึกลับอีกต่อไป“หักแล้วหรือ?”เย่แจ๋หยิ่งถามเบาๆหลานเยาเยาอ้าปากเล็กน้อย แต่ไม่ได้พูดอะไรแม่แต่คำเดียว เมื่อนางกำลังจะส่ายหน้า ร่างกายก็เบาขึ้นทันทีถูกอุ้มไว้ในอ้อมแขนของเย่แจ๋หยิ่ง เดินไปข้างหน้าโดยไม่พูดอะไร5
