27
หลานเยาเยาที่กำลังจะส่ายหัว ดูเหมือนว่าจะค้างไว้เสียแล้ว ไม่สามารถส่ายได้อีกต่อไปตอนนี้บอกว่านางไม่ได้ขาหักยังจะมีโอกาสรอดชีวิตไหม?แต่!แต่สถานการณ์ตอนนี้ นางไม่ต้องเดินแล้ว รอถึงปลายทางที่เขาต้องการ ค่อยแกล้งทำเป็นขาหักก็ได้และแล้ว หลานเยาเยาก็เอาศีรษะซบอกของเขาด้วยความสบายใจ ฟังเสียงหัวใจที่เต้นแรงของเขาอย่างเงียบๆจากนั้นในขณะที่ไม่รู้ตัว นางก็เริ่มหาว จากนั้นก็สลบหลับไป ดูเหมือนนํ้าลายจะไหลอีกด้วยหลังจากผ่านไปครึ่งชั่วยาม!เย่แจ๋หยิ่งมาถึงใต้หน้าผาสูงชัน มีเถาวัลย์ที่แข็งแรงอยู่ทั่วบนหน้าผานี้จื่อซีและจื่อเฟิงมองหลานเยาเยาที่อยู่ในอ้อมแขนของเย่แจ๋หยิ่ง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความเหลือเชื่อ หลังจากทั้งสองมองหน้ากัน และยังคงสับสน“สถานการณ์เป็นอย่างไรบ้าง?”เย่แจ๋หยิ่งเหลือบมองคนที่หลับใหลในอ้อมแขน และถามขึ้นแต่ลดเสียงเบาลงมากอย่างเห็นได้ชัด!“รายงานเจ้านาย ที่นี่ดูเหมือนจะเคยมีคนมาก่อน มีร่องรอยเลือดแห้งบนเถาวัลย์ ขึ้นไปตามเถาวัลย์เรื่อยๆ”528
น่าจะทะลุผ่านหน้าผาไปได้พ่ะย่ะค่ะ”จื่อเฟิงรายงานทันที!แต่ที่เขาไม่ได้สังเกตคือ เถาวัลย์เปื้อนเลือดนั้นใบไม้จะเขียวชอุ่มมากขึ้นเติบโตได้ดีกว่าเถาวัลย์อื่นๆ อย่างเห็นได้ชัด“อืม!”เย่แจ๋หยิ่งเงยหน้ามองขึ้นไปที่หน้าผา จากนั้นก็จ้องมองไปที่หลานเยาเยา“พักครึ่งชั่วยามก่อน!”“พ่ะย่ะค่ะ!”ครึ่งชั่วยามต่อมาจื่อซีตะลึง!เขามองไปที่หลานเยาเยาในอ้อมแขนของเจ้านายตนเ
