อง มองไปที่เจ้านายที่ยืนอยู่ตรงนั้นตลอดด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก อดไม่ได้ที่จะเอ็นไปด้านหน้าจื่อเฟิงถามอย่างไม่เข้าใจ:“เจ้านายบอกว่าพักผ่อนครึ่งชั่วยามไม่ใช่หรือ? ตอนนี้ก็ผ่านไปครึ่งชั่วยามแล้ว ทำไมยังพักผ่อนอยู่?”จื่อเฟิง: “ไม่รู้!”“แล้วทำไมเจ้านายยืนอยู่ตลอด ไม่นั่งลงพักผ่อนล่ะ?”ยืนอยู่จะพักผ่อนได้อย่างไร?529
และยังอุ้มคนไว้ในอ้อมแขน แบบนั้นไม่ยิ่งเหนื่อยหรือ?จื่อเฟิง: “ไม่รู้!”คราวนี้ จื่อซีมองจื่อเฟิงอย่างหมดหนทาง “ทำไมถามอะไรเจ้าก็เอาแต่ตอบว่าไม่รู้?”“เจ้ามีปัญญาก็ถามคำถามที่ข้ารู้สิ!” จื่อเฟิงอึดอัดใจในใจเจ้านายคิดอะไร เขาจะรู้หรือ?“แล้วทำไมพราชายาถึงหลับไปนาน เจ้าน่าจะรู้สินะ!”“……”……เมื่อหลานเยาเยาตื่นขึ้น ก็พบว่าตนเองนอนอยู่ที่พื้นหญ้า ขณะลืมตาขึ้น ก็เห็นจื่อซีนั่งไขว่ห้างจ้องมองนางอยู่พอดี แววตาเหมือนทำหมดหนทางสุดๆประโยคแรกเมื่อนางตื่นขึ้นมาคือ:“พราชายา ท่านนอนเก่งจริงๆ!”พูดจบ ยังอดไม่ได้ที่จะยกนิ้วโป้งให้นาง“ข้านอนไปนานแค่ไหน?”
530
