พอนํ้าเสียงนั่นหยุดลงเย่แจ๋หยิ่งที่กดนางเอาไว้ก็ถอยหลังออก สายตาของเขาเย็นชาลง แต่ยังคงมองไปที่นางอยู่หลังจากที่เห็นว่านางผงกหัวเหมือนนกไม้ นางก็ยังคงยืนอึ้งอยู่เหมือนเดิมมันทำให้เย่แจ๋หยิ่งอดที่จะหน้านิ่งไม่ได้“ยังไม่รีบไปอีก?”“อือ ไปเดี๋ยวนี้แหละ”หลานเยาเยาหันหน้าหนีไป ใบหน้าของนางดูสับสนมากหรือว่านางจะรู้สึกพลาดได้เหมือนกัน?เขาไม่ได้อยากจะทำให้นางหลงแล้วยึดเอาทรัพย์สินของนาง? แต่อยากให้นางไปเอาเสื้อผ้ามาให้จริง ๆ ?ก็ได้เพราะความเป็นจริงเขาก็รู้สึกแบบนั้นจริง ๆหลานเยาเยายักไหล่อย่างจนปัญญา หลังจากนั้นก็ทำตามที่เย่แจ๋หยิ่งต้องการไปเอาเสื้อผ้าในตู้เสื้อผ้ามา มันเป็นชุดสีดำเงาตัดขาว ปักลายด้วยด้ายสีทองทันใดนั้นเองหลานเยาเยาก็รู้สึกเหมือนนางจะพบอะไรที่สำคัญเข้า494
นั่นก็คือ เสื้อผ้าของเย่แจ๋หยิ่งนอกจากชุดประจำตำแหน่งของเขาแล้ว มันมีแต่ชุดสีดำตัดขาว อีกทั้งยังเป็นลายปักด้ายสีทองทั้งหมดด้วยคนมีเงินก็เอาแต่ใจแบบนี้นี่แหละนางหยิบชุดมาให้เย่แจ๋หยิ่ง ในตอนนี้เอง เขาก็ได้กางแขนออก รอให้นางถอดเสื้อให้เขา“ท่านอ๋อง?”นี่คิดอยากจะให้ช่วยเขาเปลี่ยนเสื้อจริง ๆ เหรอ?“ทำไม?”เย่แจ๋หยิ่งมองไปที่นาง จากนั้นก็หัวเราะ แล้วก็เอาเสื้อมาจากมือของนาง“มีความกล้าแค่นี้เองเหรอ”จากนั้นเขาก็เดินเข้าไปที่หลังฉากบังลม แล้วก็เปลี่ยนเสื้อผ้าเอง“ …… ”ความกล้ามันทำไมเหรอ?ความกล้าของนางปกติแม้แต่ตัวนางยังกลัวเลยหลังจากน
