ั้นไม่นานทั้งสองคนก็นั่งรถม้าออกนอกเมืองไปพร้อมกันในรถม้าหลานเยาเยารู้สึกอึดอัดมาก นางอดไม่ได้ที่จะเหลือบไปมองเย่แจ๋หยิ่งที่นั่งอยู่ตรงข้ามกับนาง495
เมื่อกี้ตอนอยู่ในเมือง นางเห็นร้านขายของกินเต็มไปหมดเลย นํ้าลายของนางแทบจะไหลออกมาอยู่แล้ว คิดอยากลงรถไปซื้อ แต่ไม่ว่านางจะบอกให้หยุดรถยังไง ก็ไม่มีใครสนใจนางเลยนางก็รู้คนที่บังคับรถม้าไม่ได้ยินคำสั่งของเย่แจ๋หยิ่ง ก็ไม่มีทางหยุดรถแน่นอนดังนั้นนางเลยจ้องไปที่เย่แจ๋หยิ่ง แต่คิดไม่ถึงเลยว่า จนรถม้าออกนอกเมืองมาแล้วแม้แต่ตอบผ่านทางสายตาเขาก็ไม่มีให้นางเลยในใจของนางรู้สึกโกรธมากเย่แจ๋หยิ่ง ช้าเร็ว ข้าจะทำให้เจ้ามาคุกเข่าลงตรงหน้าข้าแน่นอนไม่นานเท่าไหร่ เดิมทีรถม้าที่นั่งมาสบาย ๆ กลับเหมือนมีอะไรมาทิ่มกระแทกไปกระแทกมา นั่งนาน ๆ ไปมันทำให้รู้สึกไม่สบายก้นเลยหลานเยาเยาขยับก้นไม่รู้กี่รอบ สุดท้ายนางก็พูดขึ้นมาว่า“ตกลงเราจะไปที่ไหนกัน?”เมื่อกี้นางแอบมองผ่านหน้าต่างออกไปแล้ว รถม้ายิ่งวิ่งยิ่งไกลออกไป จนถึงด้านหลัง เหมือนไม่มีแม้แต่คนเลย“อีกเดี๋ยวก็จะถึงแล้ว”“เชอะ”อีกเดี๋ยวก็จะถึงแล้ว496
ตลอดทางนางสังเกตท่าทางของเขา เขาไม่ขยับก้นเลยแม้แต่ครั้งเดียว อีกทั้งยังไม่ลืมตาด้วยในสถานการณ์แบบนี้เขายังรู้ได้อีกเหรอว่าจะถึงที่หมายเมื่อไหร่?หลอกผีหรือไงกันเหมือนนํ้าเสียงของนางจะผิดปกติ มันทำให้เย่แจ๋หยิ่งถึงกับต้องลืมตาขึ้นมาแล้วใช้สายตาที่อันตรายมองมาที่นา
