ง“เจ้ากำลังสงสัยข้าอย่างนั้นเหรอ?”หลานเยาเยายิ่งอยู่ยิ่งใจกล้ามากไปแล้วนะ เดี๋ยวเถอะ หวังว่านางยังรักษาสภาพของนางแบบนี้ไว้ได้แล้วกันในที่สุดรถม้าก็มาจอดที่พื้นที่ราบระหว่างภูเขาหลานเยาเยามองไปที่ภูเขาสูงที่อยู่ทั้งสองฝั่ง บนภูเขามีต้นไม้ใบหญ้าหนาทึบไปหมดนางอดกลืนนํ้าลายไม่ได้หากเดาไม่ผิด ที่นี่ก็คือหน้าผาที่ก่อนหน้านี้นางตกลงไป รอบด้านล้อมรอบไปด้วยภูเขา ส่วนที่นางอยู่ในตอนนี้มันคือหนึ่งในทางเข้าครั้งที่แล้วเพื่อเอาชีวิตรอด นางใช้เถาวัลย์แล้วปีนขึ้นมา ทำให้เย่แจ๋หยิ่งจับนางไม่ได้ตอนนี้เขาพานางมาที่นี่คิดจะทำอะไรกัน?497
นางใช้สายตาแบบแจ้งเตือนมองไปที่เขา แต่นางกลับพบว่าเขาไม่ได้มองมาที่นางเลย แต่เดินตรงไปด้านหน้าแต่ว่าท่าทางของเขามันดูระมัดระวังมากหลานเยาเยาถึงแม้จะสงสัย แต่ในใจรู้สึกว่า เย่แจ๋หยิ่งไม่มีทางวิ่งมาในที่ที่พวกเขาเจอกันครั้งแรก เพื่อมา “ระลึกความหลัง” โดยไม่มีอะไรหรอกนะนอกจากว่าเขามีปัญหาใครจะคิด ……หลานเยาเยายืนอยู่ตรงหลุมที่นางเคยขุดขึ้นมาเอง ในใจของนางมันตกไปถึงตาตุ่มแล้ว สีหน้าของนางตอนนี้ไม่รู้เลยว่าต้องใช้คำไหนมาบรรยายดีตอนที่เห็นข้างหลุมที่ขุดใหม่ สายตาของนางดูเสียใจมาก“เจ้ายังจำที่นี่ได้ไหม?”เมื่อนํ้าเสียงของเขาดังเข้าหู ไม่รู้ว่าเขามีเจตนาอะไร“ไม่รู้สิ ที่นี่ที่ไหนเหรอ?”ก่อนที่จะแน่ใจว่าเย่แจ๋หยิ่งคิดอยากจะแก้แค้นนางจริงหรือเปล่า นางต้องแกล้งทำเป็นไม่รู้อะไรก่อน
