การปฏิเสธก็ไม่มีเรื่องอะไรมาทำให้นางเปลี่ยนใจได้488
“ถ้าอย่างนั้นก็เข้าไปอยู่ในคุก ใช้วิธีการลงทัณฑ์ของกรมอาญาทั้งหมดสักรอบหนึ่ง” เย่แจ๋หยิ่งกระพริบตา“ข้าขอปฏิเสธ ปฏิเสธที่ท่านไม่ให้ข้าทำงานหนัก”ฮือฮือฮือ ……ต่อต้านปฏิเสธอะไรกัน?กินข้าวได้หรือยังไง เอาชีวิตรอดได้เหรอ?“ถ้าเช่นนั้น ต่อไปไม่ว่าจะกินจะนอนเสื้อผ้าก็ให้เจ้าเป็นคนรับผิดชอบทั้งหมดหากเกิดความผิดพลาด วิธีลงทัณฑ์สิบแปดอย่างรอเจ้าอยู่แน่นอน”“ท่านอ๋อง …… ทรงพระปรีชา”คำพูดแบบนี้มันเหมือนฝืนกัดฟันพูดออกมา แต่ในใจของนางกลับเหมือนมีอะไรหนักอึ้งแต่ว่ายังโชคดีที่เย่แจ๋หยิ่งไม่ได้ประกาศเรื่องที่จะให้นางเป็นสาวใช้ประจำตัวให้คนอื่นรู้ดังนั้นเปลือกหน้านางยังคงเป็นพราชายาเย่อ๋องผู้สูงศักดิ์อยู่แม้แต่เรื่องที่พวกเขาสู้กันเมื่อคืน เขาก็ไม่พูดถึงมันเลย เหมือนว่าไม่เคยมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นมาก่อนในเมื่อเย่แจ๋หยิ่งไม่ถาม นางก็ไม่จำเป็นต้องอธิบาย489
ผ่านไปหลายวัน เย่แจ๋หยิ่งก็ยังคงไม่ไปปราชุมเช้า ไม่ออกนอกจวนอ๋องแม้แต่ก้าวเดียวด้วย เขาก็อยู่ในห้องหนังสือของเขาแบบนั้นในตอนนี้เองเย่แจ๋หยิ่งก็วางหนังสือในมือของเขาลง จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นมามองนาง แล้วพูดว่า“ไปเตรียมตัว เดี๋ยวเราจะออกจากจวนกัน”“อือ”โย่ว ในที่สุดก็รู้ตัวว่าควรจะออกจากจวนแล้ว หากยังไม่ออกไปไหนอีกนางคงขึ้นราแน่แล้วหากเย่แจ๋หยิ่งอยู่ในยุคปัจจุบัน จะต้องเป็นผู้ชายที่เฉื่อยชาแน่นอนหลานเยาเยาไ
