……สายตาของเย่แจ๋หยิ่งกลับจ้องไปที่ตัวของหลานเยาเยา เขากระพริบตา แล้วก็โบกมือ ลมวูบใหญ่พัดไปใส่จื่อซี จื่อซีราวกับใบไม้ ถูกซัดออกไปจนไปยืนอยู่ที่หน้าประตู ยังไม่ทันรู้ตัวเลยก็ถูกซัดออกไปแล้วหลังจากนั้นก็ตามมาด้วยเสียง “ปึ้ง” ประตูถูกปิด“ถือว่าเจ้ายังรู้ว่าคนมากไม่ควรรังแกคนน้อย” นางมองไปที่เย่แจ๋หยิ่งที่แสดงอารมณ์โกรธผ่านทางสายตาออกมา หลานเยาเยาถอนหายใจ “ช่างเถอะ ไม่ตีกับเจ้าแล้วก็ได้ หากเจ้าใช้กำลังภายใน คนที่แขนขาขาดไปคือข้า ไม่คุ้มเลย”พูดจบนางก็นึกขึ้นมาได้ว่า เย่แจ๋หยิ่งสายตากับการได้ยินยังไม่กลับมานี่นานางเขียนกากบาทบนตัวของเย่แจ๋หยิ่ง แล้วพูดว่า “ใครตีใครก่อนเป็นลูกหมา”“……”เย่แจ๋หยิ่งกำหมัดแน่นจนเส้นเอ็นขึ้น แต่ก็ไม่ได้ตอบโต้ในตอนนี้เอง หลานเยาเยากลับสบาย นางเดินไปที่ตู้ไม้แล้วเลือกเสื้อผ้าออกมาชุดหนึ่ง ตอนที่นางหันกลับมา นางก็ถึงกับงงคน คนล่ะ?475
ภายในห้องไม่มีเสียงของเย่แจ๋หยิ่งแล้วนางอดยักไหล่ไม่ได้ เลยเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่หลังฉากบังลม แล้วไปนอนที่เตียงหลังจากสงบใจแล้ว หลานเยาเยาก็เริ่มรู้สึกกังวลแล้วนางควรจะอธิบายยังไงเรื่องระเบิดมือทำให้มึนงงกับเย่แจ๋หยิ่งดีล่ะ?กังวลก็ส่วนกังวล แต่ว่านางไม่ได้เสียใจที่ทำลงไปนางเริ่มค่อย ๆ เปิดเผยความสามารถของนางออกมา เย่แจ๋หยิ่งก็จะอยากรู้อยากเห็นและแปลกใจ ทำแบบนี้แล้ว นางก็จะไม่ตายง่าย ๆอีกทั้งยังไม่กลายเป็นคนที่ถูกทิ้งง่าย ๆ ด้วยดังน
