กวางยา?เพราะนึกถึงความเป็นไปได้แบบนี้ จื่อซีก็นิ่งไป จากนั้นก็ชักดาบออกมา แล้วเดินขึ้นหน้าไปอย่างรวดเร็วหลานเยาเยาเห็นดังนั้น ก็ไม่พอใจคิดในใจว่าคนมากรังแกคนน้อย แล้วก็จะมายึดเตียงนอนของนางไปใช่ไหม?ฝันไปเถอะดังนั้น473
หลานเยาเยาคร่อมอยู่บนตัวของเย่แจ๋หยิ่งเดิมเสื้อผ้าก็หลุดลุ่ยออกอยู่แล้วนางก้มลงไปจูบที่หน้าอกของเขา ยังไม่ทันได้ชื่นชมแผ่นอกของเขาเลย ก็ใช้แรงดูดจนมันเป็นรอยแรงขึ้นมาจากนั้นก็ฟุบลงอยู่ที่หน้าอกของเขาแล้วหันหน้ามา มือทั้งสองข้างของนางขึงมือของเขาเอาไว้ แล้วพูดกับจื่อซีว่า“อะไรกัน? ข้ากับท่านอ๋องกำลังเข้าหอกันอยู่ เจ้าก็อยากจะมาร่วมวงด้วยเหรอ?”พูดจบ นางก็เขียนอักษรใส่มือของเย่แจ๋หยิ่งว่า : ตัวต่อตัวตัวต่อตัวถือว่ายุติธรรมที่สุดหลานเยาเยารู้สึกว่า จนถึงตอนนี้ การฟังกับการมองเห็นของเย่แจ๋หยิ่งน่าจะยังไม่กลับมาทั้งหมด ดังนั้นเลยใช้การเขียนใส่ฝ่ามือของเขา เขาถึงได้เข้าใจความหมายของนางจื่อซี “ …… ” นี่คือการเข้าหองั้นเหรอ?ทำไมเขาถึงได้มองแล้วไม่เข้าใจเลย?เขายืนอึ้งงง ๆ อยู่แบบนั้นหลานเยาเยาลุกขึ้นมานั่ง แล้วเริ่มปลดเสื้อออก เสื้อสีสดด้านนอกถูกปลดออกจากนั้นก็โยนไปไม่มีที่ทาง อีกทั้งยังปลดเสื้อตัวใน จนเห็นไหล่ด้วยผิวที่หัวไหล่ของนางโผล่ออกมา จนเห็นชุดชั้นในสีแดงสดทำแบบนี้คงเชื่อได้แล้วสินะ?474
นางไม่กล้าถอดไปมากกว่านี้แล้วนะ หากพวกเขายังไม่เชื่อ ก็คงต้องลงมือสู้กันต่อใครจะคิด
