“เฮอะๆ แม่นางพูดเรื่องตลกแล้ว” เซียวจิ่นหยูหัวเราะนิ่ง“ข้าไม่ได้พูดตลก พวกเจ้าก็ลงมือซะสิ ไม่ต้องเกรงใจ พวกข้าไปก่อนหล่ะ”พูดจบก็ดึงโหลวเย่วเดินออกไปพูดเล่นอะไรพวกเขาเป็นถึงองค์ชายสามในเจ็ดคนของเมืองหลวง และเย่แจ๋หยิ่งก็เป็นหัวหน้าขององค์ชายทั้งเจ็ด พวกเขาต้องรู้จักกันแน่อยู่แล้ว หากพวกเขารู้ว่านางคือหลานเยาเยา ต่อไปไปฟ้องเย่แจ๋หยิ่งเข้าละก็ นางคงรับผลที่จะตามมาไม่ได้แน่อย่างไรหนีเอาตัวรอดก็เป็นแผนที่ดีที่สุด！เมื่อเห็นหลานเยาเยาลับสายตาไป องค์ชายอีกสองคนที่เพิ่งได้สติกลับมาก็อดสงสัยถามขึ้นไม่ได้“แม่นางเมื่อครู่ไม่ใช่ที่คราวก่อน ทำประมูลอยู่หน้าประตูที่ร้านประมูลเสินตูหรือ？นางทำไมถึงแข็งแรงขนาดนี้？”“เพียงแต่บนตัวนางนอกจากเสื้อนอกตัวนั้นแล้ว ที่เหลือล้วนเป็นอาภรณ์งานแต่งงานทั้งสิ้น แม้กระทั่งรองเท้าสีแดงปักดิ้นทองนั่นก็ใช่ คงไม่ใช่เจ้าสาวที่หนีงานแต่งออกมากระมัง！”เมื่อได้ยินข้อสงสัยจากทั้งสองคน เซียวจิ่นหยูเพียงยิ้มมุมปากขึ้น“ข้าเหมือนจะรู้แล้วว่านางคือใคร” เมื่อคิดถึงความเป็นไปได้ที่อยู่ในใจรอยยิ้มของเขายิ่งลึกขึ้น “ไป รีบไปแสดงความยินดีกับเย่อ๋อง”444
เหอะ！หากเย่อ๋องรู้ว่าในงานวันแต่ง พราชายากลับไม่อยู่ในจวน แต่กลับอยู่บนถนนในตรอกและทำร้ายคนอยู่ เขาจะทำหน้าอย่างไรกัน？…เมื่อออกมาจากตรอกแล้ว หลานเยาเยารีบพาโหลวเย่ววิ่งไปยังร้านเหล้าชั้นสูงหลบภัยอันตราย และยังสั่งอาหารแสนอร่อยมาเต็มโต๊ะ
