จากนั้นจึงเริ่มลงมือกินทันใดนั้น หลานเยาเยาก็พบว่ามีอะไรผิดแปลกไป“โหลวเย่ว เจ้าเป็นอะไรไป？”เมื่อออกมาจากตรอกนั้น นางก็ดูซึมเซาไม่สดใสนัก“หมดกัน หมดกัน เซียวซื่อจื่อเห็นข้าในมุมอันป่าเถื่อน ต่อจากข้าจะพบหน้าเขาอย่างไร？” โหลวเย่วมีความเขินอายไม่กล้าพบผู้อื่นนางเป็นถึงองค์หญิงแห่งประเทศก่วงส้า เปิดเผยด้านที่ป่าเถือนออกมา หากแพร่งพรายออกไป นางก็คงจบกันคราวนี้“จะกลัวอะไร？เจ้าปิดบังร่างกายแน่หน้าขนาดนี้ ต่างก็ไม่มีใครดูออกว่าเจ้าเป็นใคร？ต่อไปรอเพียงเจ้าหายป่วยแล้ว ถอดหมวกที่คลุมอยู่ทิ้งไป เจ้าก็ยังคงเป็นองค์หญิงผู้สูงศักดิ์อยู่ ไม่มีใครรู้ว่าเจ้าเคยทำร้ายใครในตรอกมาก่อน”กล่าวถึงตอนนี้ หลานเยาเยาเขยิบเข้าใกล้โหลวเย่ว สายตาอันเฉียบคมจดจ้องมองเข้าไปในนัยน์ตานาง445
“จะว่าไปแล้วทำไมเจ้าถึงใส่ใจเซียวซื่อจื่อนัก？”เมื่อถูกประกายตาอันแจ่มจ้าของหลานเยาเยามองอย่างทะลุปรุโปร่ง ใบหน้าของโหลวเย่วก็แดงขึ้นทันที จากนั้นก็ก้มหน้างุดเริ่มกินอาหารอย่างเงียบๆใครจะรู้！หลานเยาเยาหัวเราะอย่างเจ้าเล่ห์ขึ้น ดูราวกับว่านางเข้าใจเรื่องราวทุกอย่างเป็นอย่างดี“เจ้าต้องเคยผูกพันอะไรกับเขา ดังนั้นจึงเกรงว่าเขาจะจำได้ และจะโดนทำลายชื่อเสียงองค์หญิงของเจ้าใช่หรือไม่？”เมื่อฟังคำพูดของนาง โหลวเย่วเบิกตากว้างขึ้น รีบพยักหน้าแล้วลอบถอนหายใจกับตัวเองดีที่เยาเยาคาดคะเนผิดไป นั่นเป็นความลับของนางเลยทีเดียวจากนั้นทั้งสองต่างก็ก
