เจ็บปวดดังเข้าหูเป็นระยะๆ ทำให้องค์หญิงจาวหยางที่ดูแลตั๋วเงินอยู่ข้างๆ ตกใจกลัวพลางเอ่ยห้ามขึ้นพราชายาเสด็จอาของนางทำไมจึงดุดันป่าเถื่อนถึงเพียงนี้？หรือนางควรเข้าไปเตือนดู ให้หลานเยาเยาระวังท่าทีเสียบ้าง？439
นางในตอนนี้เป็นคนของจวนเย่อ๋องเชียวนะ！แต่ยังไม่ทันที่นางจะทำอะไร เสียงอันไพเราะของหลานเยาเยาก็ลอยมา“รีบมานี่เร็ว ตรงนี้ยังมีอีกคน”คนอื่นๆ หลานเยาเยาจัดการเรียบร้อยแล้ว เหลือเพียงโจรคนสุดท้ายที่คิดจะหนี แต่ถูกนางกราชากเสื้อกลับมา แล้วเตะเขาจนล้มลงกลับพื้นนางหันกลับมาถามองค์หญิงที่เพิ่งเดินมาอยู่ข้างนาง“เจ้ายังดีอยู่ใช่ไหม？”องค์หญิงจาวหยางความคิดว่างเปล่า พลันสั่นศีรษะไปมานางมึนงงไปหมดแล้ว และนางก็ไม่รู้ว่าตอนนี้ความรู้สึกของนางดีหรือไม่ดี“อย่างนั้นเจ้าก็เตะมัน เตะแรงๆ เลย เตะจนอารมณ์ดีขึ้นถึงจะหยุด”องค์หญิงจาวหยาง “…” นี่มันเป็นเรื่องอะไรกัน？โจร “…”ขอพวกเจ้าโปรดเข้าใจความรู้สึกของโจรด้วยเพียงดูท่าทางลังเลขององค์หญิงจาวหยางแล้ว ใจของโจรผู้นั้นมีเพลิงของความหวังแห่งการอยู่รอดขึ้นมาทันทีเมื่อครู่นางสัมผัสได้แล้ว แม่นางที่รูปร่างแช่มช้อยงดงามคนนั้น จิตใจเมตตามองดูก็รู้ว่าเป็นคุณหนูจากตระกูลผู้สูงศักดิ์ จะกล้าลงมือได้อย่างไร！“อ้าก…”440
โจรคนนั้นถูกองค์หญิงจาวหยางเตะครั้งหนึ่ง ก็มึนงงล้มลงไปแล้วแม่เอ้ย ไหนคุณหนูผู้สูงศักดิ์？ไหนหรือจิตใจเมตตา？“เยาเยา ข้าเป็นสตรีที่รู้หนังสือมีการศึกษาท
