เยาที่หยุดไม่อยู่แล้ว โหลวเย่วกลืนนํ้าลายลงไป พลางถกแขนเสื้อขึ้น พร้อมเข้าร่วมสู้ในสมรภูมิที่สู้กันอยู่ฝ่ายเดียวโจรผู้นั้นถูกทำร้ายทารุณ อยากร้องไห้แต่กลับไม่มีนํ้าตาสวรรค์เอย！พื้นพสุธาเอย！แม่นางทั้งสองตอนนี้ดูราวกับเป็นบ้าในขณะนั้น！นํ้าเสียงที่อ่อนโยนราวสายลมฤดูใบไม้ผลิก็ดังขึ้น “แม่นางทั้งสองต้องการความช่วยเหลืออะไรหรือไม่？”442
เสียงอะไรกัน！เสีงชกต่อยและเสียงอวดครวญชะงักงันในทันที ทั้งสามคนต่างหันไปยังต้นเสียง ชายที่สง่างามมีภูมิความรู้คนหนึ่งยืนอยู่ไม่ไกล มองมาพวกเขาด้วยรอยยิ้มที่เสมือนไม่ยิ้มเบื้องหลังเขายังมีชายรูปงามอีกสองคน ชายทั้งสองในตอนนี้ต่างอ้อปากค้างราวกับสามารถใส่ไข่เป็ดทั้งฟองลงไปได้เอ่อ…ทั้งสามมิใช่สามองค์ชายในเจ็ดองค์ชายแห่งเมืองหลวงหรอกหรือ ทั้งสามมาปรากฏตัวที่ได้ได้อย่างไร？“ไม่ต้อง ไม่ต้อง！”หลานเยาเยาถอนหายใจเบาๆ อย่างยืนขึ้น แล้วศอกสะกิดโหลวเย่วที่แน่นิ่งไปแล้วเมื่อเห็นนางเรียกสติกลับมาได้แล้ว นางรีบแสร้งทำเป็นไม่มีเรื่องอะไรพลางเอ่ย “วันนี้อากาศดีมาก ออกกำลังยืดเส้นยืดสายแล้วสบายขึ้นเยอะ ตอนนี้ก็ขอมอบพวกมันให้กับพวกเจ้าแล้วกัน ให้พวกเจ้ายืนเส้นสายบ้าง”โจรผู้นั้น “…”ในตอนแรกคาดว่าทุกอย่างจบลงแล้ว โจรผู้นั้นเมื่อได้ยินคำพูดของหลานเยาเยาก็เป็นลมล้มลงไป
443
