องค์หญิงจาวหยางนิ่งแข็งเป็นหินไปแล้ววันงานเสกสมรสของหลานเยาเยา กลับแอบมาในที่ของนางนี้ เพียงเพื่อค่ารักษาเหล่านี้หรือ？นางเอาเสด็จอาของนางไว้ที่ตรงไหน？“องค์หญิง ท่านอย่างมองข้าอย่างนี้ นี่คือสิ่งที่ข้าควรจะได้”หากไม่พบองค์หญิงจาวหยางที่นี่ นางคงใช้เวลาเพียงชั่ววินาทีเอาค่ารักษาเหล่านี้ใส่เข้าไปในระบบแล้ว“เยาเยา เจ้ารีบกลับเข้าไปในห้องหอเถอะ หากคนรับใช้หาเจ้าไม่พบ ห้องหอนั้นต้องยุ่งแน่ๆ”ที่สำคัญกว่านั้นคือ คืนนี้เป็นคืนเข้าหอ！หากเสด็จอาเห็นว่าภายในไม่มีคน จะไม่พังห้องหอจนพินาศหรอกหรือ？เมื่อเห็นองค์หญิงจาวหยางท่าทางรีบร้อน หลานเยาเยาจึงเดินเข้าไปนั่งเงียบๆข้างหน้านาง พลางเอ่ยปลอบขึ้น“อย่าตกใจไปเลย เย่แจ๋หยิ่งจะไม่มาที่ห้องหอหรอก พูดก็พูดเถอะ ถึงเขาจะมา สาวใช้ทั้งสี่ของข้าต่างต้องดูแลปรนนิบัติเขาอย่างดีแน่นอน”แต่ว่า องค์หญิงจาวหยางยังอยากเตือนนางอีก หลานเยาเยาจึงเอ่ยขึ้นเสียงนํ้าเสียงหนักแน่น “หากเจ้าจะตักเตือนข้าอีก อย่างนั้นข้าจะออกไปเที่ยวคนเดียวแล้ว”430
องค์หญิงเจาหยางได้ยินดังนั้น ก็ฟังออกถึงนัยความหมายอะไรบางอย่าง ครู่เดียวก็ทำให้นางลืมเรื่องที่จะกล่าวตักเตือน พร้อมส่งสายตาจดจ้องรอคอยไปยังนาง“เจ้าจะออกไปเที่ยวหรือ？”พานางไปด้วยจะได้ไหม？นางไม่ได้ออกจากจวนกว่าสามปีมาแล้ว อยากออกไปดูความครึกครื้นของบ้านเมืองภายนอก“แน่นอน！เจ้าอยากไปด้วยไหม？”วันนี้เป็นวันเสกสมรสของเย่อ๋องผู้แสนโด่งดัง
