ราษฎรทั่วไปในเมืองหลวงต่างออกมาบนถนนเพื่อชมความครึกครื้นของเมือง โรงงิ้วต่างๆ หิร้านเหล้าหลายแห่งและยังหอชาทั้งหลาย ต่างขายดีมากกว่าวันปกติทั่วไปหากพวกนางไปไม่คร้านจะสนุกสนานคึกคักในเมื่อว่างอยู่แล้ว วันนี้ก็ยังได้รับค่ารักษามากมาย หากไม่นำไปใช้จ่ายสักหน่อย ก็คงคันไม้คันมือนัก“ข้าไปด้วยได้ไหม？”องค์หญิงจาวหยางเอ่ยถามอย่างไม่มั่นใจ นางอยากไปนัก แต่ก็กลัวอาการป่วยจะกลับมาใครเล่าจะรู้ นางถูกเขกหน้าผากเบาๆหนึ่งที “มีข้าอยู่ ไปกันเถอะ”431
หลานเยาเยาแต่งตัวให้กับองค์หญิงจาวหยางครู่หนึ่ง แล้วจึงถอดชุดสมรสของตัวเองด้านนอกออก และยืมเสื้อคลุมของจาวหยางคลุมไว้ด้านนอกอย่างนี้ค่อยช่วยให้ดูไม่ออกว่านางคือเจ้าสาวหมาดๆเพียงชั่วครู่เดียว！หลานเยาเยาในท่าทางซุกซนพาองค์หญิงจาวหยางที่โรคอาจจะกำเริบขึ้นเมื่อไหร่ก็ได้ ออกจากจวนทางประตูใหญ่ด้านหลัง ต่างทำให้องครักษ์ลับที่แอบซุ่มอยู่ต่างอ้าปากค้างในวันเสกสมรสพราชายาก็พาองค์หญิงออกไปเที่ยวเล่นแล้ว？ท่านองค์คืนนี้จะเข้าหออย่างไรกัน？…เมื่อออกจากจวนแล้ว หลานเยาเยาก็พาองค์หญิงจาวหยางไปกินอาหารอร่อยระหว่างนั้น“เยาเยา เป็นสตรีควรเป็นทำตัวเรียบร้อยรักษาจริต ต้องรักษากิริยามารยาทเจ้าดูเจ้าในตอนนี้สิ”ดูราวกับหญิงป่าเถื่อน เสด็จอาชอบอะไรในตัวนางอย่างนั้นหรือ？“ที่นี่ก็ไม่มีใครอื่น จะจู้จี้อะไรมากมาย กินให้อร่อยก็พอแล้ว”หากกินข้าวยังจะต้องรักษาระเบียบมากมาย ค่อยๆกิน ระวั
