งกิริยา อย่างนั้นแล้วจะกินไปได้อะไรกัน？432
ช่างไม่ได้อารมณ์เลยจริงๆ！“แต่ว่า…”นางเป็นถึงองค์หญิงของแคว้น จะให้นางมากินข้าวอย่างตะกรุมตะกรามอย่างนี้ได้อย่างไร หากฮ่องเต้และฮองเฮามาเห็นเข้า นางต้องถูกตำหนิอย่างแน่นอน“ก็ข้าเห็นเจ้าอยู่คนเดียวในจวนถึงสามปีแล้ว ก็เลยพาเจ้าออกมาแก้เบื่อ หากเจ้ายังเป็นอย่างนี้ละก็ ต่อไปข้าไม่พาเจ้าออกมาแล้ว”“แต่ว่า…”จะพูดอย่างไรก็ตามพวกนางก็ถือตัวเป็นหญิงสูงศักดิ์ ทำไมถึงต้องมากินอาหารที่ไม่มีระดับข้างทางเช่นนี้？แต่ว่ากินไปกินมา ทำไมอาหารเหล่านี้ถึงได้อร่อยขนาดนี้？“ไอหยา ไม่ต้องแต่ว่าอะไรแล้ว เจ้าดูอันนี้สิ รสชาติเยี่ยม เข้าปากแล้วละลายในปาก อร่อยมากๆ เลย”แม้จะบอกว่ากินของอร่อยเหล่านี้แล้วจะท้องเสีย แต่อย่างไรก็อดไม่ได้อยากจะกิน ทำอย่างไรดี？“แต่ว่า…”เมื่อเห็นองค์หญิงจาวหยางดูเหมือนอยากจะพูดอะไรขึ้นมา หลานเยาเยาก็ถือเนื้อที่ทั้งชาทั้งเผ็ด เลิกผ้าคลุมหน้าขององค์หญิงขึ้นแล้วยัดเข้าปากองค์หญิงไป433
จาวหยางเผ็ดจนกระโดดลุกขึ้น เดินไปเดินมาทั่วทิศโดยไม่รู้จะทำอย่างไรเดินไปเดินมาชั่วครู่ในที่สุดก็หานํ้าดื่มพบ แล้วรีบวิ่งกลับมาหาหลานเยาเยา พลางเอ่ยขึ้น“แต่ว่าข้าเห็นมีคนขโมยตั๋วเงินเจ้าไปแล้ว”แม้จะโดนขโมยตั๋วเงินไปเพียงปีกเดียว แต่มองดูราวกับมีมูลค่ามากอยู่ดังนั้นนางจึงอดไม่ได้ต้องเตือนขึ้น“อะไรนะ？” ตั๋วเงินถูกขโมยหรือ？กล้าขโมยตั๋วเงินข้าหรือ？อย่างนั้นก็เตรียมตัวเป็
