็นหลานเยาเยายกมือเท้าสะเอวขึ้น มองเขาด้วยสายตาหมาป่าผู้หิวโหย ทำเขาหวาดกลัวจนวิ่งหนีเตลิดแต่ยังไม่ทันได้วิ่งหนีไปเท่าใด ก็ถูก หลานเยาเยาวิ่งไล่ตาม แล้วจึงถูกเหวี่ยงข้ามไหล่ไปอย่างสวยงาม“โอ้ย！”เสียงบุรุษร้องขึ้นด้วยความเจ็บปวดลอยมาจากด้านในตรอก จากนั้นก็ตามมาด้วยเสียงร้องขอชีวิต435
เมื่อองค์หญิงจาวหยางมาถึง ก็เห็นโจรผู้นั้นถอยหลังลนลานด้วยความหวาดกลัว ท่าทางน่าสงสารยิ่งนัก ราวกับถูกตีจนเสียสติไปแล้วนางรีบวิ่งเข้าไป เมื่อเห็นหลานเยาเยานำตั๋วเงินที่ถูกขโมยไปคืนได้แล้ว ก็รีบเตือนขึ้นทันที“เยาเยา ตั๋วเงินก็ได้คืนแล้ว คนก็ทุบตีแล้ว อย่างนี้แล้วก็ช่างมันเถิด”หลานเยาเยามองไปยังองค์หญิงจาวหยาง วัดนํ้าหนักของตั๋วเงินที่อยู่ในมือตัวเองจำนวนตั๋วเงินไม่หายไปไหน ตัวเองก็ทุบตีคนไปแล้วรอบนึง ถือซะว่าก็ยังเป็นเรื่องดีละกัน“ในเมื่อเจ้าช่วยขอร้องแทนเขา ข้าก็ไว้หน้าเจ้าหน่อยแล้วกัน ไปกันเถอะ”เมื่อพูดจบก็พาองค์หญิงหันกายเดินจากไป แต่ยังไม่ทันเดินได้กี่ก้าว ด้านหลังก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น“รอก่อน！”เมื่อทั้งสองหันกลับไป กลับพบด้านหลังของโจรมีคนมาสมทบอีกหลายคน แต่ละคนไม่ถือด้ามไม้ก็ถือมีดเล่มใหญ่ ทั้งยังพร้อมกันถือพาดบ่ากันทุกคนแม่เจ้าโว้ย!พวกอันธพาลหรือนี่？เสียดายเพียงว่าเหล่าพวกอันธพาลจริงๆ แล้วต้องยังหนุ่มแน่น และบางคนยังหล่อร้านเหล้าเอาการเสียด้วยแต่คนพวกนี้หน่ะหรือ？แต่ละคนต่างหัวมันหน้าไหม้ ไขมันย้วยเหม
