“ยังจะรออะไรอีก กรีดหน้าและลำตัวนางซะ”“ขอรับ！”เหล่าองครักษ์รีบรับคำสั่ง แล้วกราชากมีดสั้นฟันไปทางหลานเยาเยาในตอนนั้น สายตาหลานเยาเยาครู่เดียวก็เปลี่ยนแปรเป็นเฉียบคมขึ้น ทันใดนั้นก็ปรากฏมีดเล่มหนึ่งขึ้นบนฝ่ามือนางในขณะนั้น เงาผู้หนึ่งก็วูบขึ้น มีคนยืนบังอยู่เบื้องหน้านาง และยังพลักมีดขององครักษ์ทั้งสามกลับไป“คุณหนูหก ท่านรีบไปเถิด ข้าน้อยจะกำบังพวกมันให้”ผู้ที่เอ่ยขึ้นคือองครักษ์ที่มีแผลบนหน้าผากผู้นั้นเขาเอ่ยปากว่าจะตอบแทนคุณหนูหกแล้ว และในตอนนี้ก็เหมาะแก่เวลาแทนคุณ“เจ้า…”นี่มันเรื่องอะไร？เมื่อเห็นองครักษ์ออกรับช่วยเหลือ หลานเยาเยานั้นคาดไม่ถึงเลย“คุณหนูหกรีบไปเถอะ ข้าน้อยรับปากท่านแล้วว่าจะกลับตัวใหม่” องครักษ์ผู้นั้นหันหน้ามายิ้มให้กับนาง“ระวังด้วย”414
หลานเยาเยามองไปชั่วเสี้ยววินาที แล้วจึงทราบโดยพลัน หากจะช่วยเขาก็คงไม่ทันเสียแล้วมีดแหลมคมเล่มหนึ่งเสียบเข้าไปกลางอกของเขา ผู้ที่ลงมือคือนิ่งซื่อ เลือดสีแดงฉานกระเซ็นลงบนใบหน้าของนิ่งซื่อ นางมิเพียงมิได้เกรงกลัว กลับยังแย้มยิ้มออกมา“อยากช่วงนางหรือ หาที่ตายเอง！”นิ่งซื่อดึงมีดสั้นกลับออกมา เกรงดาบเดียวจะฆ่าเขาไม่ตาย นางยังคิดจะเสียบซํ้าไปบนอกเขาอีกครั้ง เสียดายเพียงแต่หลานเยาเยาได้แตะเขาออกห่างไปแล้วองครักษ์ผู้นั้นล้มลงบนพื้น สายตายังไม่ทันได้ปิดลง ลมเฮือกสุดท้ายก็ออกจากร่างไปแล้วหลานเยาเยาทรุดนั่งลงบนพื้นตามองครักษ์ผู้นั้น นางกำลัง
