จะใช้มือกดลงบนบาดแผลที่เลือดไหลเป็นทางของเขา เลือดยังอุ่นอยู่ แต่หัวใจของนางกลับหนักอึ้งขึ้นครู่หนึ่งนางก็กำมือที่เต็มไปด้วยเลือด ผุดลุกขึ้นในทันที เขม้นมองด้วยสายตาน่าหวาดหวั่น พลางก้าวเดินตรงไปยังนิ่งซื่อ“ดีมาก เจ้าทำให้ข้าโกรธได้แล้วหล่ะ เจ้า นิ่งโหยง วันนี้อย่าได้คิดจะลอยนวลไปได้”องครักษ์ที่เหลือทั้งสาม เมื่อเห็นสายตาอาฆาตของนาง ต่างคนต่างลังเลที่จะเดินก้าวออกมา415
นิ่งซื่อที่ล้มลงบนพื้นเกรงกลัวขึ้นมาทันใด สายตาหลานเยาเยาคู่นั้น ทำให้หวาดกลัวเสียวสันหลังวาบนางพยายามปีนลุกขึ้น สองมือกุมมีดสั้นไว้แน่น พยายามออกแรงเปล่งเสียงขู่หลานเยาเยา“เจ้า เจ้าอย่าเข้ามา เจ้าคิดว่าข้ากลัวเจ้าอย่างนั้นหรือ？หากเจ้าเขามาอีกข้าจะฆ่าเจ้า”แต่ทว่า！ราวกับหลานเยาเยาไม่ได้ยินคำพูดของนาง พลางเดินก้าวเข้าไปทีละก้าว ละก้าว เอ่ยขึ้นด้วยเสียงราบเรียบ“ทำไมหรือ？ไม่ใช่จะทำลายโฉมข้าหรือ？ข้าอยู่นี่ไง มาสิ！เจ้าทำไมก้าวถอยหล่ะ？ห้ะ รู้จักกลัวด้วยหรือ？”น่าเสียดายที่ช้าไปเสียแล้ว…พูดไป！ก็เห็นสายตานิ่งซื่อวาววับขึ้น ท่าทีราวกับจะถอยหลังวิ่งหนีแต่ทว่า ในความเป็นจริงนางก็จะทำอย่างนั้น หากหันหลังวิ่งหนีไป นางจะวิ่งไปหาหลานเฉินมู๋ แค่เพียงหลานเฉินมู๋เห็นสภาพหลานเยาเยาในตอนนี้ ต้องลงมือฆ่านางแน่นอนสายตานางในตอนนี้น่ากลัวเหลือเกิน！416
ใครจะรู้เพียงหันหลังกลับ หลานเยาเยาเพียงพริบตาก็ปรากฏตัวต่อหน้านางยิ้มพลางมองนาง“เจ้าจะไปไหน
