หรือ？”“อ้า…อย่า อย่า อย่าเข้ามา…”นิ่งซื่อกลัวลนลานตะโกนขึ้น นางร่างสั่นเทิ้มทรุดลงกับพื้น หลานเยาเยานั่งลงไปตาม พลางกราชากปกคอเสื้อนางขึ้น สายตาหรี่ลงเล็กน้อย ทันใดนั้นมีดเล่มหนึ่งก็พุ่งไปยังใบหน้านางทันที“อ้ากก…”“เจ็บเหลือเกิน！อย่าฆ่าข้า ข้าขอร้องเจ้า อ้าก…”เสียงร้องครวญดังขึ้นอีกครั้ง ใบหน้าของนิ่งซื่อทันใดนั้นปรากฏรอยกรีดลึกสองรอย เลือดไหลออกมาตามรอยแผล หยดลงบนพื้น บนคอเสื้อองครักษ์ทั้งหมดต่างตกใจกลัวนิ่งงัน ลืมไปเสียสิ้นว่าพวกเขาต้องทำอะไร แต่ละคนยืนอ้าปากค้างมองนิ่งซื่อถูกทำลายโฉมในเวลานั้นเอง！เสียงเล็กแหลมก็ดังขึ้นจากด้านนอก“ท่านอ๋องเย่เสด็จ！”อ๋องเย่มาถึงแล้ว และยังมาถึงลานแห่งนี้ เสียงกรีดร้องอันเจ็บปวดของนิ่งซื่อยังมีให้ได้ยินหลานเยาเยาไม่รู้แน่แล้วว่าได้กรีดใบหน้านิ่งซื่อไปกี่รอย417
เมื่อได้ยินการมาถึงของเย่แจ๋หยิ่ง ก็รีบปล่อยนิ่งซื่อ และลุกขึ้นยืนพริบตาเดียวก็มาอยู่ข้างกายองครักษ์ที่ตายไปมือที่ถือมีดนั้นผลุบกลับเข้าไปภายใต้ปีกเสื้อกว้าง มีดนั้นก็กลับพลันหายไปอย่างไร้ร่องรอยเป็นไปได้ไว้ผู้คนที่อยู่นอกลานก็คงได้ยินเสียงกรีดร้องของนิ่งซื่อแล้วดังนั้น！ผู้ที่เข้ามาคนแรกไม่ใช่เย่แจ๋หยิ่ง กลับเป็นหลานเฉินมู๋ที่คิ้วขมวดจนปรากฏรอยย่นสามเส้นขึ้นบนหน้าผากเขาคาดได้ว่าเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นแล้ว เมื่อก้าวเข้ามาในห้อง ก็นิ่งเป็นบ้าใบ้ไปแล้วใบหน้าของนิ่งซื่อที่งดงามต้องตาบัดนี้กลับถูกบดบังเต
