็มไปด้วยเลือด นางในตอนนี้ทุรนทุรายรํ่าร้องขอไว้ชีวิตเมื่อเห็นหลานเฉินมู๋เข้า ดั่งราวกับเจอผู้ช่วยชีวิต รีบตะเกียกตะกายไปข้างเท้าหลานเฉินมู๋ พลางครํ่าครวญด้วยนํ้าตา“นายท่าน ช่วยข้าด้วย ใบหน้าข้าเสียโฉมไปแล้ว รีบช่วยข้าด้วย ข้าไม่อยากตาย โปรดช่วยให้เยาเยาปล่อยข้าไปด้วยเถิด！”หน้าของนิ่งโหยงถูกนังคนโฉดหลานเยาเยากรีดทำร้ายหรือ？เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นได้อย่างไร！ในจวนแม่ทัพของเขา หลานเยาเยากลับกล้าลงมือ？418
วันนี้เขาต้องลงทัณฑ์นังคนโฉดชั่วนี่ให้ตายหลานเฉินมู๋เวลานี้โกรธจนหัวร้อน มองไปยังหลานเยาเยาที่ยืนห่างไปไม่ไกลสายตาเต็มไปด้วยเพลิงสังหารเพียงชั่ววินาทีเขาก็ปรากฏตัวตรงหน้าหลานเยาเยา เขาใช้กำลังสิบส่วนฟาดตรงไปที่ศีรษะของนางทันทีใครจะรู้！ทันใดนั้นมีเสียงดังขึ้นทำให้คนหวาดกลัวเย็นวาปทั้งสันหลัง ราวกับมีอสุนีบาตฟาดลงกลางศีรษะหลานเฉินมู๋“ท่านแม่ทัพหลาน ท่านคิดจะทำอะไรกับพราชายาของข้าหรือ？นํ้าเสียงอันน่าหวั่นเกรงนั้น ทำให้หลานเฉินมู๋ใจกระตุกวาบ ทำให้ใจที่มุทะลุราวสายฟ้าฟาดของเขา มีสติรู้ตัวขึ้นท่านอ๋องเย่！ในวันนี้ท่านอ๋องเย่มาสู่ขอพระอนุชาด้วยตัวเอง ทว่าคนที่เขาจะสู่ขอคือหลานเยาเยาที่เขากำลังจะตีให้ตายเมื่อคิดถึงข้อดีข้อเสียแล้ว หลานเฉินมู๋วางลงและเงยหน้าขึ้นมือนั้น ฟุบ แล้วทรุดลงกับพื้น“ท่านอ๋องเย่อภัยให้ข้าด้วย เป็นข้าเองที่คิดผิดไป”ไม่ว่าอย่างไรก็ห้ามทำผิดต่อท่านอ๋องเย่ ไม่อย่างนั้น เขาผู้นั้
