หมด พวกคนขี้ขลาดเมื่อเห็นนางเข้าถึงกับหน้าซีด“หลาน…คุณหนูหก ในที่สุดท่านก็มา จะถึงฤกษ์แล้ว มาเร็วมาเร็ว ต้องรีบทำผมสวมชุดแต่งงานแล้ว”มีสาวในหนึ่งในนั้นมีสติกลับมาเร็วที่สุด รีบแสร้งเปลี่ยนสีหน้าท่าทาง พลางแย้มยิ้มหยาดเย้มพวกนางต่างไม่มีใครรู้402
หลานเยาเยาได้ยินที่พวกนางกระซิบนินทามากน้อยเท่าไหร่แต่แม้ว่านางจะได้ยินหรือไม่ พวกนางก็ไม่ได้สนใจ ยิ่งไปกว่านั้น หลานเยาเยาจะทำอะไรพวกนางได้？นายท่านตัดสัมพันธ์พ่อลูกกับนางแล้ว นางไม่ได้เป็นคุณหญิงหกแห่งจวนแม่ทัพนานแล้ว ตอนนี้ยังกล้ากลับมาอย่างไร้ยางอาย ตัดสินใจแต่งออกจากจวนแม่ทัพ พวกนางยอมเรียกนางคุณหนูหก ก็นับว่าไว้หน้านางมากพอแล้วต่อไปเมื่อไปถึงจวนอ๋องเย่แล้ว หลานเยาเยายังต้องพึ่งพวกนางอีก ยิ่งไปกว่านั้น นางก็ต้องพึ่งพาสาวใช้อย่างพวกนางนี้แหละ นางถึงจะสามารถใช้ชีวิตอยู่ในจวนอ๋องเย่ได้เพราะอย่างนั้นพวกนางต่างไม่เกรงกลัว！“เอาสิ อย่างนั้นก็ทำเลย”หลานเยาเยายังคงรอยยิ้มบนใบหน้า เดินทอดน่องไปนั่งบนเก้าอี้แต่งตัวตัวสูงหน้าโต๊ะแต่งตัว มือข้างหนึ่งวางบนโต๊ะแต่งตัวในท่าทีสบายๆ บังเอิญมือแตะเข้ากับปิ่นปักผมสีตั๋วเงินอันวิจิตร“เพคะ คุณหนูหก”สาวใช้ที่พูดขึ้นเมื่อครู่ขานรับ แววตาแวบแววรังเกียจขึ้นสายหนึ่ง แล้วจึงรุดเดินมายังข้างกายนาง พลางก็หวีผมให้นางอย่างไม่ได้ตั้งใจนัก ท่าทางไม่อยากทำอย่างเต็มประดา403
เมื่อแต่งผมเสร็จ และกำลังแต่งผมด้วยเครื่องผมอยู่
