ขณะนั้นหลานเยาเยายืนอยู่เบื้องหน้าเขา มองเขาด้วยสายตาเย็นชา ริมฝีปากเผยอขึ้นเล็กน้อยพลางเอ่ยปาก“หลานเฉินมู๋อยู่ที่ไหน？”เมื่อท่านแม่ฉูซื่อให้กำเนิดนาง ร่างกายก็อ่อนโรยลง และยังปิดประตูตายไม่ออกไปไหนมาไหน และในท้ายที่สุดก็ป่วยทรุดลงจนเสียชีวิตแต่ทว่ากลับไม่มีใครเห็นศพของนาง เมื่อนางยังเด็กมีคนพูดกันว่า เพราะนางเป็นเพียงอนุภรรยา ทางจวนจึงไม่มีการจัดงานพิธีศพอย่างยิ่งใหญ่มีเพียงโลงศพเรียบง่าย พิธีฝังดำเนินไปอย่างรวดเร็ว หรือว่าเรื่องนี้มีเบื้องลึกเบื้องหลังปิดบังอยู่หรือไม่？เป็นอย่างที่หลานเยาเยาคาดคิด หลานเฉินมู๋กลับไม่อยู่ในจวนแม่ทัพ กลับมาอยู่ที่ห้องส่วนตัวแห่งหนึ่งบนร้านเหล้าอันหรูหราตระการตา“คุณหนูหก ท่านแม่ทัพอยู่ด้านใน！”บนหน้าผากขององครักษ์มีแผลและเลือดปะปนจนแยกไม่ออก เลือดสดแดงฉานถูกเช็ดอย่างรีบร้อน จนทั้งหน้าผากและทั่วทั้งใบหน้าต่างเปรอะเต็มไปด้วยรอยเลือด เขาคำนับอย่างนอบน้อมพานางมายังประตูห้องส่วนตัว“อืม！”หลานเยาเยานำผ้าสีขาวสะอาดผืนหนึ่ง วางไว้บนมือขององครักษ์ “ผ้าผืนนี้อบด้วยยา เจ้านำไปพันแผลเจ้าเอง”393
เมื่อพูดจบก็ปั้นหน้าเย็นชาเดินเข้าไปในห้ององครักษ์มองดูผ้าสีขาวสะอาดบนมือ ยืนนิ่งงันอยู่เป็นเวลาเนิ่นนาน แล้วก็ทรุดตัวคุกเข่าลงบนพื้น ร้องไห้เงียบๆ พลางเอ่ยปากพึมพำกับตัวเอง“ขอบพระคุณคุณหนูหก ขอบพระคุณคุณหนูหก ข้าน้อยต้องตอบแทนท่านในภายภาคหน้าอย่างแน่นอน”หลานเยาเยากลับไม่ใส่
