เมื่อออกมาจากร้านเหล้า จิตใจของหลานเยาเยานั้นเบิกบานยิ่งนัก นางเดินสาวเท้าก้าวเร็ว เดินฮัมเพลงพลางทอดน่องบนถนนใหญ่สายตาที่มองไปต่างพบเจอแต่บรรยากาศแห่งความสุขไปทั่ว！รอยยิ้มมุมปากที่ยิ้มตั้งแต่ออกจากร้านเหล้ายังไม่หุบลงเลยแต่ทว่า！เมื่อเดินไปเรื่อยๆ ใบหน้าของนางก็ค่อยๆ หม่นลงเรื่อยๆหากนางแต่งเข้าจวนอ๋องเย่ แล้วตาเฒ่าเย่นหล่ะจะทำอย่างไร？นางก็คงไม่สามารถพาเขาเข้าไปอยู่ด้วยกันได้หรอกกระมัง？ไม่ได้！ไม่ได้！ไม่ได้อย่างแน่นอน！เย่แจ๋หยิ่งยศถาบรรดาศักดิ์สูงส่งอำนาจบารมีล้นเหลือ ยิ่งไปกว่านั้นเขายังเป็นหมาป่าจอมเจ้าเล่ห์ ด้วยสมองอันชาญฉลาดไหวพริบสูง ถ้าให้เขาเจอเข้ากับตาเฒ่าเย่น ต้องเกิดความสงสัยแน่ๆยิ่งไปกว่านั้น！ตาเฒ่าเย่นนั้นก็พิเศษยิ่งนัก คนชาญฉลาดมองปราดเดียวก็ต้องเห็นความพิเศษไม่เหมือนใครและเมื่อตอนอยู่ในป่าลึก เย่แจ๋หยิ่งก็เคยปรากฏตัวที่นั่น หากนางคาดไม่ผิดแล้วหล่ะก็ การปรากฏตัวของเย่แจ๋หยิ่งต้องเกี่ยวข้องอะไรกับตาเฒ่าเย่นเป็นแน่386
ดังนั้นนางก็จะพาตาเฒ่าเย่นเข้าไปยังจวนอ๋องเย่ไม่ได้เด็ดขาด เพราะอย่างนั้นเรื่องหาห้องพักนี้อย่างไรก็ต้องหาต่อไปคิดดูแล้วอย่างไรนางก็ต้องไปตลาดมืดสักครั้งเสียแล้ว！ผ่านไปราวครึ่งชั่วโมงหลานเยาเยามาถึงที่พักของถิงเมี่ยนในตลาดมืด ในเวลานั้นถิงเมี่ยนนั่งอย่างร้อนรน เหมือนรอคอยอะไรบางอย่าง？“โอ้ ว่างสบายจริงเชียวนะ！” เสียงไพเราะกังวานใสเสียงหนึ่งดังขึ้นถิงเมี่ยนรีบห
