“นี่….”โม่เหลียงเฉินท่าทางลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ในที่สุดก็พยักหน้า“ดูท่าทางแม่นางก็เป็นคนจริงใจดี เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน! สี่ร้อยยี่สิบ ลดกว่านี้ไม่ได้แล้ว”“ตกลง!”แป๊บเดียวก็ลดไปร้อยยี่สิบ อย่างนี้ก็ต้องซื้อแล้ว แม้ห้องนั้นจะดูเหมือนกับบ้านร้าง แต่หากนางทำความสะอาดนิดหน่อย ก็ทำให้สะอาดสะอ้านสวยงามได้ดังนั้น！เพียงครู่เดียวหลานเยาเยาก็ทำข้อตกลงลายลักษณ์อักษรกับโม่เหลียงเฉิน ตัวโม่เหลียงเฉินก็ใจกว้างนัก เมื่อเห็นตราประทับบนข้อตกลงแล้ว ก็รีบนำโฉนดที่ดินมอบให้นางทันทีต่อเมื่อหลานเยาเยามอบตั๋วเงินให้กับเขาแล้ว จึงเอ่ยขึ้นนํ้าเสียงเรียบ“แม่นางหลานโปรดรอซักครู่ ข้าจะให้เพื่อนข้าพาท่านไปดูบ้าน วางใจเถิด เขาอยู่บ้านข้างๆ แม้บ้านนั้นจะห่างไปไม่ไกล แต่จะไม่รบกวนบ้านท่านแน่นอน เพราะเพื่อนข้าชอบความสงบ”“…อ้ออย่างนี้นี่เอง！”อย่างไรก็ไม่ได้อยู่ภายใต้หลังคาเดียวกันเสียหน่อย คงไม่มีปัญหาอะไรหรอก！378
อีกอย่าง เพื่อนของเขาชอบความสงบ ยิ่งไม่มีปัญหาอะไรเมื่อโม่เหลียงเฉินออกไปแล้ว หลานเยาเยาก็ไม่ได้รู้สึกว่ามีอะไรแปลกประหลาด ยิ่งไปกว่านั้นนางก็ตรวจสอบโฉนดนั้นเรียบร้อยแล้ว เป็นโฉนดจริงด้วยแล้วนางก็ตรวจดูตราประทับนั้นอย่างละเอียดแล้วเมื่อนางดูป้ายแขวนเหนือประตูของบ้านหลังนั้น คิ้วก็ขมวดขึ้น “ลานซวนซี？”ทำไมชื่อลานซวนซีมันถึงคุ้นหูนัก？แปลกจริง？วันนี้นางไม่ได้เอาสมองออกมาด้วยหรือนี่？ทำไมถึงรู้สึกเรื่องต่างๆ ถึง
