คุ้นเคยขนาดนี้？ขณะนั้น！“เอี๊ยด…”ประตูห้องเปิดออกอีกครั้ง ชายรูปงามราวเทพบุตรเดินเข้ามาเดินจากด้านนอกเข้ามาเขาสวมอาภรณ์ไหมพลิ้วสีดำแซมขาวอันงามงด รอบขอบปักดิ้นไหมทองภาพปักงามราวกับมีชีวิต ให้คนมองดูรู้สึกถึงอำนาจน่าเกรงขามหน้าตาสัดส่วนงดงาม ใบหน้าอันขาวใสผุดผ่อง ดวงตาทั้งคู่ลึกลํ้าเย็นชาราวกระแสนํ้าวนไหลลึก ทำให้หลานเยาเยาจดจ้องอย่างตื่นตะลึง！นางกระโดดพรวดลุกขึ้นยืน และก้าวถอยไปด้านหลังอย่างไม่รู้ตัว379
นี่มัน… คนคนนี้ไม่ใช่เย่แจ๋หยิ่งหรอกหรือ？เขามาผิดที่หรือเปล่า？ไม่ใช่ ไม่ใช่ ต้องมีบางสิ่งบางอย่างไม่ถูกต้องแน่ๆหลานเยาเยาคิดกลับไปถึงเรื่องต่างๆ ที่เกิดขึ้น โดยเฉพาะในตอนนี้ที่ยิ่งผิดประหลาดไปยิ่งกว่าเดิมทันใดนั้นนางก็ตบหัวตัวเองหนักๆไอ้บ้าเอ้ย！โม่เหลียงเฉินก็มิใช่ชายคนนั้น ในวันนั้นที่ห้องอาบนํ้าในจวนอ๋องเย่ จื่อซีพุ่งผ่านประตูเข้ามาพลางเอ่ยชื่อคุณชายเหลียงเฉินหรอกหรือ？และยังมีลานซวนซีนี่อีก！มิใช่วันนั้นหลานเฉินมู๋ถูกโบยลงโทษ เย่แจ๋หยิ่งออกคำสั่งให้จื่อเฟิงพาตัวนางกลับไปที่พัก ซึ่งก็คือลานซวนซีนี่หรอกหรือ？เมื่อคิดได้ถึงเรื่องเหล่านี้ หลานเยาเยาเริ่มอยากร้องไห้แต่ไม่มีนํ้าตาออกมาอย่ามาหลอกกันอย่างนี้สิ！“เย่แจ๋หยิ่ง ข้า ข้าไม่ได้พูดกับท่านให้รู้เรื่องแล้วหรือ？ข้าไม่แต่งกับท่าน”“นั่นไม่สำคัญหรอก ที่สำคัญคือคนที่ข้าอยากจะครอบครอง ไม่ว่านางจะยินยอมหรือไม่ ก็หนีไปไหนไม่พ้นเงื้อมมือของข้า
