เจ้า … หลานเยาเยา เจ้าก็หนีไม่พ้น！”380
นํ้าเสียงเขาเย็นชาและจริงจังอย่างขัดขืนไม่ได้เมื่อเห็นนางค่อยๆ ถอยชิดกำแพงไปทีละก้าว เขาเหลือบมองแวบหนึ่งด้วยสายตาเย็นชา แล้วสืบท้าวตามอย่างบีบคั้น จนบังคับนางเข้าชิดกำแพง จึงหยุดฝีเท้าลงอย่างเกียจคร้าน“ท่านต้องการจะทำอะไรกันแน่？”หลานเยาเยาคิดจะแอบลอดหลบไปทางซ้าย เขากลับยื่นไหล่ขวาเรียวยาวมาพิงกำแพงบังทางนางไว้ทันที พอคิดจะหนีออกทางขวา เขาก็รีบยื่นมือซ้ายมาบังทางหนีของนางอีกอย่างรวดเร็วนางโดนต้อนจนมุมเข้าแล้ว…“เจ้าจงเป็นพราชายาของข้า！”นํ้าเสียงน่าดึงดูดนั่นฟังออกถึงความต้องการอย่างชัดแจ้ง อย่างไรหากวันนี้นางไม่ตอบตกลง เขาก็คงไม่ยอมลดละแน่“ข้าแปลกใจนัก เมืองหลวงมีหญิงงามมากหลาย หากจะเอ่ยถึงต้นตระกูลยศถาบรรดาศักดิ์ ความงามหรือความสามารถ มีหญิงสาวมากมายดีกว่าข้าเหนือกว่าข้าตั้งมาก ทำไมท่านถึงจึงยังเลือกข้า？”ร้านเหล้าเยาเยาไม่เข้าใจเอาเสียเลยหากพูดถึงแต่ก่อนครั้งนางยังเป็นคุณหนูในจวนแม่ทัพ เขาจะสู่ขอนาง ก็อาจจะยังพอมีความเป็นไปได้ เพราะบิดานางหลานเฉินมู๋มียศเป็นถึงแม่ทัพทว่าในตอนนี้นางนางตัวคนเดียว มีเพียงเท่านี้เอง！381
แล้วทำไมเขายังเลือกจะสู่ของนางอีก？“ข้ามีเหตุผลของข้า！” ที่เลือกนางแน่นอน เป็นเพราะเขาก็มีเหตุของเขาเอ่อ…อะไรคือเหตุผลของเขากัน？ไม่อยากบอกก็ไม่ต้องบอกก็แล้วกัน นางก็ไม่ได้อยากจะฟังสักหน่อย！ดังนั้น นางคลายมือออกจากกัน แล้วพูดขึ้นอย่า
