“โอ๊ย…เจ็บ เจ็บ เจ็บ นังหนูโยนเบาๆมือหน่อย? โอ๊ย นังเด็กบ้า เอาจริงใช่ไหม?”“โอ๊ย หยุดตีได้แล้ว น่องไก่เก็บไว้ให้เจ้าอยู่นะ โอ๊ย ทำไมยังตีอีกล่ะ? เอาล่ะข้ายอมรับว่า น่องไก่ที่ข้าเก็บไว้ให้เจ้าข้าแอบกัดกินไปแล้วสองคำ โอ๊ย…”สามวันผ่านไปหลานเยาเยาที่ผมเผ้ายุ่งอย่างกับรังนกนั่งลงตรงหน้ากระจก ที่พอมองเห็นภาพในกระจก นางโมโหตะโกนเสียงดังทันที“ไอ้แก่เย่น ออกมาเดี๋ยวนี้เลยนะ เจ้าวาดหน้าข้าแบบนี้ได้ไง?”ภาพที่วาดบนหน้านางคือเต่าหรือ?เต่ามีปีกด้วย?พอหัวขยับเบาๆ ทันใดนั้นไข่สองฟองกลิ้งลงมา โชคดีที่นางมือไม้เร็วจับไว้ได้ทัน ไม่งั้นตกลงไปที่พื้นแตกแน่นอนอืม?ไข่?แม่งเอ้ย ไอ้แก่บ้า นึกไม่ถึงว่าจะเอาไข่มาวางไว้ที่ผมนางตั้งสองฟองกำมือแน่นทันทีดัง “แกรกๆ” ดังขึ้น ท่าทางราวกับว่าจะบีบไอ้แก่เย่นให้แหลกสลายในทันที371
ใครจะไปรู้นางโกรธจัดวิ่งไปที่ห้องนอนของเขา ไม่มีคน แล้วรีบวิ่งไปที่ด้านนอกไปดูที่บนหลังคา ไม่มีคนอยู่หรือว่าอยู่ในห้องครัว?พอคิดถึงความเป็นไปได้ข้อนี้ หลานเยาเยาเอามือตบไปที่ต้นขาหนึ่งทีเมื่อคืนนางซื้อของกินอร่อยๆมากมายกลับมา ส่วนใหญ่เป็นเนื้อ ร่างกายของไอ้แก่เย่นไม่ดี กินของมันเยอะไม่ได้ทว่า เขามักจะชอบแอบกินคิดว่าตอนนี้น่าจะกำลังกินอย่างอร่อยที่ห้องครัวแต่ทว่า นัยน์ตาของหลานเยาเยาราวกับจะพ่นเลือดออกมาให้ได้พุ่งตรงไปที่ห้องครัว เท้าเพิ่งก้าวเข้าไป บะหมี่หอมกรุ่นร้อนๆยื่นมาตรงหน้านาง“นังเด็กบ
