้า กินอาหารเช้าแล้วจ้า”หลานเยาเยาอบอุ่นที่ใจ รับบะหมี่ไว้ แต่ว่ายังคงสงสัยจึงไปตรวจดูอาหารที่ตู้เก็บของตรวจดูอย่างละเอียดหนึ่งรอบ ไม่มีสิ่งใดขาดไปใจที่ห้อยไว้วางใจลง จากนั้นหยิบตะเกียบขึ้นมากินบะหมี่ กินไปเพิ่งรู้ว่าใต้บะหมี่ซ่อนน่องไก่ไว้หนึ่งชิ้น บ่นพึมพำอย่างอดไม่ได้“ไอ้แก่บ้า”372
นางกินเสร็จก็ออกจากบ้านไป ไอ้แก่เย่นยืนที่ขอบประตูมองแผนหลังนางที่ไกลออกไป บนปากมีรอยยิ้มจางๆ——หลานเยาเยามาถึงที่ตลาดมืดอีกครั้ง มาถึงสถานที่ที่พูดคุยกับถิงเมี่ยนได้อย่างชำนาญข้างในเชิงเทียนหลายอัน เทียนบนเชิงเทียนละลายหมดแล้ว ถิงเมี่ยนนั่งอยู่บนขอบโต๊ะ มือข้างหนึ่งเท้าคางไว้ อีกข้างหนึ่งหยิบกินขนมอย่างไม่มีอารมณ์ได้ยินเสียงจากข้างนอก รีบหันหน้ากลับมาแค่เห็นหลานเยาเยาที่คลุมเสื้อคลุมอยู่ นัยน์ตาดำสนิทเป็นประกายขึ้นมาทันที“แม่นางหลาน เจ้ามาสักที บ้านที่ท่านต้องการสองวันก่อนก็หาให้ท่านแล้วราคายุติธรรมแน่นอน และอยู่สบายแน่นอน”หลานเยาเยาพยักหน้าตอบรับราคายุติธรรมหรือไม่ขึ้นอยู่กับนาง อยู่สบายหรือไม่ก็ขึ้นอยู่กับนางแต่ทว่าในเมื่อเขาเป็นคนหา ไม่น่าจะด้อยอะไรมาก“นำทางเถอะ พวกเราไปดูกัน”“ได้เลย ไปไปไป เราไปดูบ้านกัน เจ้าชอบบ้านที่ดูดีมีระดับหน่อยใช่ไหม?บ้านหลังนี้ที่ข้าหามาได้รับรองว่าดูดีมีระดับแน่นอน จุดนี้เชื่อข้าได้เต็มร้อย”373
เออ…นางบอกกับเขาเมื่อไหร่กันว่าอยากได้ดูดีมีระดับ?เขาเพี้ยนไป หรือว่าสมองมีปัญห
