็ไม่สาย”พูดไป โม่เหลียงเฉิน ก็กางภาพวาดออก “ซู่” เปิดออกในภาพมีศาลา ต้นไม้ใบหญ้า บ้านพักลานกว้าง มีครบถ้วนทุกอย่าง ทั้งยังตกแต่งได้สวยงามอย่างลงตัวทำให้หลานเยาเยาที่มองแวบเดียวก็ชื่นชอบแล้ว นางถือภาพไว้ที่มือ มองอย่างละเอียด มุมปากกระตุกยิ้ม แสดงว่านางพอใจมาก“บ้านหลังนี้ราคาเท่าไหร่? มันถูกปล่อยร้างมานานหรือเปล่า”“แม่นางวางใจได้ ภาพที่ท่านเห็นในตอนนี้คือภาพที่เพิ่งวาดเสร็จเพียงไม่กี่วันหมึกที่วาดยังแห้งไม่ดีพอเลยสำหรับราคา…ห้าร้อยตำลึง บ้านปล่อยทิ้งไว้ที่นั่นก็เปล่าประโยชน์ สู้ขายถูกๆไปเลยดีกว่า”ว้าว ห้าร้อยตำลึงจะว่าแพงก็นับว่าแพงไปหน่อยแต่ทว่าเมื่อเทียบกับตัวบ้านแล้วก็นับว่าคุ้มค่า“คุณชายโม่ ข้าดูจากการแต่งตัวของท่านก็ไม่ได้ขัดสนเรื่องเงินทองอะไร ถูกลงกว่านี้หน่อยเถอะ”377
