กิด นัยน์ตาลึกลํ้าดุจนํ้าวน แค่เขามองดูก็เย็นวูบเป็นระลอกๆ366
ชายหนุ่มเดินมาหาเขาอย่างช้าๆ ทั้งตัวแผ่กลิ่นอายของความเป็นอ๋องที่มีมาแต่กำเนิดกดดันเขาจนหายใจไม่ออก“อ๋องเย่…เย่”——หลานเยาเยากลับมาถึงถนนใหญ่ ก็ซื้อของมากมาย ส่วนใหญ่เป็นของใช้ในชีวิตประจำวันขณะที่นางกำลังจะจ่ายเหรียญเงินที่ด้านหน้าร้านแผงขายถังไม้ร้านหนึ่ง มือข้างหนึ่งที่มีรอยเหี่ยวย่นหน่อยๆ ปรากฏขึ้นข้างกายนางอย่างกะทันหัน และได้วางเหรียญเงินหนึ่งชิ้นไว้ตรงหน้าเจ้าของแผงขายของ“เถ้าแก่ นี่เงินเหรียญเงินที่คุณหนูหกต้องจ่าย ไม่ต้องถอนแล้วนะ” นี่เป็นเสียงที่คุ้นเคยและแปลก“ขอบคุณคุณหนูหก คุณหนูหกจิตใจช่างดีงามเหลือเกิน ”เจ้าของแผงขายของรับเหรียญเงินชิ้นนั้นไป ได้แต่ขอบคุณฟ้าดิน ดีใจจนหุบยิ้มไม่ลงหลานเยาเยาเอาของที่อยู่ในมือใส่ลงในถังไม้ จากนั้นหันกลับไปดูองครักษ์ที่ดูหน้าตาคุ้นๆคนหนึ่งเฮ้ยนี่มันคนของจวนแม่ทัพไม่ใช่หรือ?นึกไม่ถึงว่าจะเรียกนางว่าคุณหนูหกต่อหน้า หมายความว่าไง?367
หลานเยาเยาไม่ได้สนใจเขา แต่ว่าลากถังไม้แล้วไปเลย“โครมครามๆ”เสียงดังมาก แต่ว่าลากบนถนนใหญ่ และบนถนนใหญ่เสียงดังโกลาหลอยู่แล้ว ดังนั้นเสียงลากถังไม้ ไม่ได้แสบหูมากนัก“คุณหนูหก คุณหนูหก รอข้าน้อยด้วย ข้าน้อยมีเรื่องจะพูดกับท่าน”อาจจะมีคำสั่งมา องครักษ์นั้นเหมือนจะไม่ยอมเลิกราง่ายๆ“เจ้าไม่ต้องพูดแล้ว ข้าไม่อยากรู้ และข้าไม่ใช่คุณหนูหกของพวกเจ้าแล้ว”มีอะไรต
