้องพูดอีกล่ะ?ก็เรื่องที่หลานชิวหยุนชื่อเสียงป่นปี้ จะขึ้นเป็นพราชายาขององค์ชายราชทายาทน่าจะเป็นไปไม่ได้แล้วและนางถูกอ๋องเย่พาตัวออกมาท่ามกลางคนมากมาย และพากลับไปที่จวนอ๋องเย่ หลานชิวหยุนพึ่งไม่ได้แล้ว ก็เลยหวังจะพึ่งนางน่ะสิตอนนี้แค่นางนึกถึงหลานเฉินมู๋นางก็รู้สึกขยะแขยง หากต้องเจอเขาจริง นางจะต้องอ้วกออกมาแน่ๆดังนั้นนางทำตาขวางใส่องครักษ์ และตักเตือนว่า“จวนแม่ทัพตระกูลหลาน ไม่มีหลานเยาเยาอีกต่อไป หากเจ้ายังกล้าตามข้าอีก อย่าหาว่าข้าเสียมารยาท”แม้ว่าคำพูดนี้จะพูดด้วยนํ้าเสียงปกติ แต่ดูจากสายตานางรู้ได้เลยว่านางไม่ได้ล้อเล่น368
องครักษ์สะดุ้งตกใจ ไม่กล้าเดินตามอีก ได้แต่มองนางเดินหายเข้าไปในหมู่คนหลังจากผ่านไปครึ่งชั่วยามหลานเยาเยาที่ลากของตั้งมากมายกลับมาถึงในบ้านร้างที่ผุพังตอนที่นางออกมา ตั๋วเงินที่วางอยู่บนโต๊ะหายไปแล้วกลิ่นเนื้อย่างหอมลอยโชยมาแตะที่จมูกของนางให้ตายเถอะเขาไม่อยู่บ้าน ไอ้แก่เย่นใช้ชีวิตได้ไม่เลวนะ“ไอ้แก่เย่น เจ้าอยู่ไหนน่ะ? มีของกินอร่อยๆไม่รู้จักแบ่งปันกันนะ? หลานสาวคนนี้ไม่เคยอยู่ในสายตาเลยนี่ซ่อนตัวได้ดีนะบ้านร้างนี่ก็เล็กนิดเดียว นางหาจนทั่วทุกมุมแล้ว ไหงยังหาคนไม่เจอหาคนไม่เจอก็ช่างมันเถอะ แม้แต่เนื้อย่างก็หาไม่เจอ“แปลก?ไอ้แก่เย่น เจ้าอยู่ที่ไหนกันแน่? ไม่ใช่ว่าหลบเข้าไปอยู่ในโอ่งนะ”ขณะที่นางกำลังจะเปิดฝา ดูว่าในโอ่งมีคนซ่อนอยู่หรือไม่369
เสียง“ตง”“โอ๊ย”ของท
