เรื่องกินข้าวจบลง หลานเยาเยารู้ว่าชายชราผมขาวนามสกุลคือเย่นและก็บอกนางเพียงแค่สกุลเย่นเท่านั้นทว่าหลานเยาเยาก็ไม่ได้ใส่ใจ นางไม่ได้เรียกเขาว่าปู่ แต่เรียกว่าไอ้แก่เย่นเพราะแบบนี้ไอ้แก่เย่นโกรธจนลมพ่นจมูก แต่ก็ทำอะไรนางไม่ได้ ทำได้เพียงหน้ามุ่ยหันหน้าไปทางอื่น ราวกับว่าไม่อยากสนใจนางอีก“สมนํ้าหน้า ไอ้แก่เย่น ใครให้เจ้าเรียกข้าว่านังเด็กบ้าตลอดล่ะ ข้าเรียกเจ้าไอ้แก่เย่นบ้างก็ไม่น่าผิดอะไร”เห็นว่าเขายังไม่พูดเหมือนเดิม หลานเยาเยายักไหล่ที“เจ้าพักผ่อนอยู่ที่นี่ดีดี อย่าเพ่นพ่านออกไปข้างนอกสร้างปัญหาให้ข้าล่ะสถานะเจ้าในตอนนี้ไม่ดีนัก ทางที่ดีอย่าให้ใครพบเห็น ข้าจะออกไปซื้อบ้านหนึ่งหลัง ดูแลตัวเองด้วย”นางรู้สึกเป็นห่วงไอ้แก่นั้น กลัวว่าจะหนีออกไปเที่ยวเล่นที่ไหนเดิมที่เดินออกจากประตูใหญ่ไปแล้ว แต่กลับหยุดฝีเท้าลง จากนั้นก็เดินย้อนกลับไป เอาตั๋วเงินออกมาหนึ่งแผ่นวางไว้ที่โต๊ะ ถึงจะจากไปอย่างวางใจเดินในซอยเล็กๆ นางไม่ได้เดินออกมาทางเดิมเหมือนกับตอนที่เดินเข้าไปในซอย แต่ทว่าเดินคดเคี้ยวไปมา จากนั้นเดินวนในซอยหลายรอบ และออกมาอีกทางที่ไม่ได้เป็นจุดสังเกตมากนัก357
บนท้องถนนใหญ่แลดูวุ่นวายนัก ผู้คนขวักไขว่ไปมาไม่ขาดสาย คนขายของสองข้างทางตั้งแผงขายของร้องเรียกลูกค้าแล้วตรงที่เช่าบ้านกับขายบ้านต้องไปทางไหนกันน่ะ?และนี่ก็ทำให้หลานเยาเยางงงวยพอควรทันใดนั้น นัยน์ตานางเป็นประกายขึ้นมา ราวกับว่านึกอะไ
