รออกนางรู้แล้วว่าควรไปหาใครเขาน่าจะอยู่ที่ตลาดมืดแหละตลาดมืดไม่ได้ถูกควบคุมโดยกฎหมายของราชสำนัก โดยทั่วไปจะแอบค้าขายกันเงียบๆ ทั้งค้าสัตว์ มนุษย์ และสิ่งของอื่นๆ และของที่ค้าขายเหล่านี้ไม่ใช่วิถีแลกเปลี่ยนทั่วไปแต่ทว่าคนที่อยู่ในตลาดมืดล้วนไม่ก่อเรื่องให้มันใหญ่โตนัก มิเช่นนั้นจะถูกคนที่ราชสำนักส่งมาทำการกวาดล้างหลานเยาเยามาถึงปากทางเข้าตรงสะพาน เห็นขอทานที่ผมเผ้ายุ่งเหยิงมอมแมมจึงเดินไปตรงหน้าเขาทันที และโยนเงินสิบเหวินให้เขา พร้อมพูดว่า“ตลาดมืดไปทางไหน”ขอทานเงยหน้าขึ้นมองนางอย่างประหลาดใจ จากนั้นเก็บเงินในถ้วยและยืนขึ้นโดยไม่พูดอะไร เดินตรงไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว358
หลานเยาเยาเดินตามมาติดๆ เดินผ่านบ้านช่องที่เปล่าเปลี่ยวและรุงรัง และผ่านตลาดสดหลายแห่ง จากนั้นมุดเข้าไปในร้านชาร้านหนึ่งที่หน้าร้านไม่สวยเท่าไหร่คนในร้านชาให้นางสวมใส่เสื้อคลุมที่ทำจากผ้ากระสอบ และใส่หมวกด้วยคนขอทานถึงจะพานางเข้าไปที่ห้องลับห้องหนึ่งประตูหินของห้องลับเล็กมาก ซึ่งผ่านได้แค่คนเดียวแต่ทว่า หลังจากที่ผ่านประตูลับไป ข้างในรู้สึกปลอดโปร่งโล่งสบายขึ้นมาทันทีตลาดค้าขายด้านมืดที่ใหญ่มากปรากฏตรงหน้านาง ข้างในนี้มืดครึ้มมาก แต่เสียงคนดังโกลาหลไปหมด คนทุกคนหน้าตาดำทมิฬ ดูเหมือนไม่ค่อยเป็นมิตรสักเท่าไหร่ยิ่งไปกว่านั้นถึงแม้ว่าผู้คนที่อยู่ข้างในจะแต่งตัวต่างกัน แต่ทุกคนใส่เสื้อคลุมที่มีแบบต่างกันและบางคนก็มีม่านผืนใ
