หญ่ด้วยเวลานี้ขอทานที่นำทางหยุดลงมองนางอย่างเงียบๆ นัยน์ตาแฝงความโลภเห็นชัดแจ้ง ต้องเพิ่มเงินถึงจะพานางไปหาที่ที่นางกำลังตามหาอยู่“เจ้าไม่ต้องนำทางแล้ว ข้าไปหาเอง”ขอทานไม่ได้พูดอะไร แค่พยักหน้าแล้วกลับไปทางเดิม359
เดิมคิดว่าตลาดมืดจะอยู่บนพื้นดินในที่ลับๆ คิดไม่ถึงว่าจะสร้างอยู่ในใต้ดินอากาศที่นี่ขุ่นหมอง และมีกลิ่นเหม็นอบอวลหลานเยาเยาเดินผ่านแผงขายของต่างๆ ของที่ขายบนแผงขายของกับบนถนนใหญ่เหมือนกันอย่างกับแกะ ต่างกันแค่เพียงสีหน้าของคนขายที่ไม่ได้น่าคบค้าเท่าคนขายบนถนนใหญ่และด้านหลังแผงขายของทุกที่จะมีบ้านหนึ่งหลังที่สร้างขึ้นอย่างมิดชิดเวลานี้ นางเดินผ่านแผงขายของเจ้าหนึ่งที่ประตูบ้านด้านหลังเปิดอ้าไว้ มีชายวัยกลางคนคนหนึ่งที่หน้าตาอัปลักษณ์และยิ้มเยิ้มเดินออกมาและภายในห้อง มีผู้หญิงที่ถูกถอดเสื้อผ้าจนเกลี้ยงทั้งตัว กำลังถูกผู้ชายร่างบึกบึนหนวดยาวนัวเนียคลอเคลีย ทั้งยังใช้แส้เฆี่ยนตีหญิงสาวที่อยู่ใต้ร่างกายอย่างแรง“มองอะไรหา ไปไปไป”หลังจากที่เจ้าของแผงขายของเก็บเงินจากชายที่ยิ้มเยิ้มที่เพิ่งออกมาเสร็จเห็นหญิงสาวอายุน้อยนางหนึ่งกำลังมองไปที่ภายในบ้าน จึงรีบออกเสียงไล่ให้นางไปหลานเยาเยามองไปที่ชายผู้นั้นแวบเดียว ด้วยสายตารังเกียด จากนั้นรีบเดินไปข้างหน้าตลอดทางที่เดินมา บางบ้านที่เปิดประตูไว้ข้างในมีเด็กทารกที่ยังคงร้องไห้บางคนเป็นชายที่ถูกขาย พวกเขาเป็นเหมือนสัตว์ที่ต้องคุกเข่าบนพื
