เวลานี้ไหล่ของนางถูกมือแห้งเหี่ยวตบเบาๆ จากนั้นเห็นเจ้าของมือที่เต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่นเดินตรงไปข้างหน้า ใบหน้าของเขานิ่งสงบดุจนํ้า นัยน์ตากลับมีอารมณ์ที่ต่างออกไปอากาศวันนี้ท้องฟ้ามืดครึ้ม แม้ว่าไม่มีวี่แววว่าฝนจะตก แต่ทว่ามีลมเย็นๆพัดผ่านมา ดั่งมีดเล่มเล็กกรีดเข้าที่หน้า เย็นสบาย แต่ให้ความรู้สึกที่อึดอัดภาพสะท้อนในดวงตาของหลานเยาเยาเป็นภาพสถานที่ทิ้งร้างอันกว้างขวางแต่ทว่าดูออกไม่ยากว่าที่นี่เคยมีความรุ่งโรจน์มากเพียงใดแต่ว่าไม่รู้ว่าเพราะสาเหตุใดจึงกลายเป็นสภาพเช่นนี้ไปได้หลานเยาเยายืนอยู่ตรงนั้น มองดูชายชราผมขาวเดินเข้าไปตรงที่เป็นซากปรักหักพังทีละก้าว แผนหลังที่ดูเศร้าๆเหงาๆราวกับว่าได้ผ่านโลกมาอย่างโชกโชนเห็นเขาเหยียบใส่ก้อนหินหนึ่งก้อนราวกับว่าจะหกล้ม หลานเยาเยารีบเดินตรงไปหวังว่าจะจับตัวเขาไว้ กลับพบว่าเขายืนนิ่งได้แล้ว และเดินต่อไปข้างหน้าเป็นตาแก่ที่ดื้อดึงเสียจริงมือที่ยื่นหวังจะจับตัวเขาไว้ของหลานเยาเยาได้เปลี่ยนทิศไปทางเสาหินด้านข้างที่หักเป็นท่อนๆ สัมผัสที่หนาวๆเย็นๆตรงสู่ก้นบึงหัวใจฝุ่นหนาบางส่วนหล่นลงมาจากเสาหินหลังจากที่นางสัมผัสโดนจากนั้นก็ผสมเข้ากับผงคลีดินบนพื้นที่นี่เป็นที่อะไรกันแน่?350
ชายชราผมขาวคนนี้คือใครกันแน่?ความสงสัยมากมายที่ไร้คำตอบปั่นป่วนในจิตใจ แต่ว่านางไม่ได้ไปถามตรงๆเมื่อนางปีนขึ้นไปบนเสาหักที่สูงที่สุด นางมองไปที่สถานที่ไม่ไกลจากซากปรักหักพังซึ่
