งมีอาคารเหลืองอร่ามตระการตาตั้งอยู่ ยืนตระหง่านใต้ท้องนภาอย่างมั่นคงในใจของหลานเยาเยายิ่งงงงันหนักขึ้น…“เว่ย ตาแก่ ตรงนั้นคือสถานที่อะไร?” นางถามขึ้น“สุสาน”ชายชราผมขาวตอบกลับทั้งที่ไม่เงยหน้า ในนํ้าเสียงเต็มไปด้วยความเสียดายสุสาน?ไหงเป็นสุสานถ้าหากที่นั่นคือสุสานที่นี่ก็ต้องเป็นสุสานน่ะสิ ก็แค่คนที่อยู่และยุคราชวงศ์แตกต่างกันก็เท่านั้นเองเฮ้อคำว่าสุสานในราชวงศ์ยุคก่อนหน้าลอยเข้ามาในหัวคิดไม่ถึงว่าจะถูกทำลายถึงเพียงนี้…นี่น่าจะเป็นประจักษ์พยานถึงการเปลี่ยนแปลงของยุคสมัย และเป็นการดูถูกหมิ่นเกียรติจากราชวงศ์ปัจจุบัน351
“ออ”หลังจากที่รู้ว่าสถานที่นี้คืออะไร ในใจของหลานเยาเยาอยู่ไม่นิ่งอีกต่อไป ก็เลยพูดอย่างระมัดระวังว่า “หรือว่า…เราไปกันเถอะ”“ทำไม? นังเด็กบ้า เจ้ากลัวหรือ?”ครั้งนี้ ชายชราผมขาวยืนตัวตรง หันหน้ากลับมายิ้มอ่อนๆให้นาง มีสีหน้าแปลกๆ“กลัวน่ะไม่กลัวหรอก แต่ว่าทำแบบนี้มันเสี่ยงเกินไป หากไม่ระวังตัวถึงขั้นหัวขาดเลยนะ” ไม่ไกลจากนี้ก็คือสุสาน ที่นั่นจะต้องมีคนเฝ้าดูแลอยู่เป็นแน่หากถูกพวกเขาพบเจอละก็ จะต้องถูกจับแน่เพราะคิดว่าเป็นฝ่ายราชวงศ์ยุคก่อนถึงตอนนั้นจะได้ไม่คุ้มเสียนะ“เหรียญเงินหนึ่งพันตำลึงไม่เอาแล้วหรือ?” ชายชราผมขาวมองจ้องไปที่ใบหน้าซีดเซียวคิ้วโก่งหน่อยๆ“นี่…เร็วกว่านี้หน่อยได้ไหม?”แค่ได้ยินคำว่าเหรียญเงิน หลานเยาเยาลังเลทันทีมีเหรียญเงินอ่ะนะ ทั้งยังหนึ่งพันตำลึงเชีย
