ว ไม่เอาก็แค่ไม่เอา เอาก็เอาฟรีเอาฟรีๆใครจะไม่เอาล่ะ?“แน่นอนอยู่แล้ว”352
ผ่านไปครู่เดียว ชายชราผมขาวเดินเข้ามาหานาง ในมือถือมุกหนึ่งเม็ดที่เกาะเต็มไปด้วยฝุ่นหนา หลังจากที่เดินมาถึงตัวนาง มุกหนึ่งกำมือถูกวางในฝ่ามือของนาง แล้วพูดขึ้นอย่างเบาๆว่า“ไปเถอะ”เออ…เหรียญเงินหนึ่งพันตำลึงไม่ใช่หรือ?ทำไมเป็นแค่มุกหนึ่งเม็ดที่ดูแล้วไม่ได้มีมูลค่าอะไรล่ะทว่าหลานเยาเยารีบเช็ดมุกที่มีฝุ่นหนาเกาะบนตัวนาง จากนั้นรีบเดินตามฝีเท้าของชายชราผมขาวอย่างรวดเร็วนางถามทั้งที่กำลังจ้องมองมุกสีเลือดไปด้วยและสงสัยไปด้วย“มุกอันนี้มีมูลค่าถึงหนึ่งพันตำลึงหรือ?”“วางใจเถอะ มีแต่มากไม่มีน้อย” ชายชราผมขาวเดินไปด้วยส่ายหัวอย่างเอือมๆไปด้วย แม้ว่าสีหน้าดูเหมือนเศร้าโศก แต่ว่ามุมปากกลับมีรอยยิ้มบางๆหลังจากที่เขาสองคนจากไป มีเงาร่างสีดำปรากฏหลังเสาหักของสถานที่ซากปรักหักพัง สายตาที่ดุร้ายของเขามองจ้องไปยังแผนหลังของพวกเขาที่ค่อยๆห่างออกไป จากนั้นทำเสียง ฮึ่ม และแอบตามไปอย่างเงียบๆ——บ้านที่ถูกปล่อยร้าง โต๊ะเก่าตัวหนึ่งถูกเช็ดจนสะอาดสะอ้าน ข้างบนวางจานสามใบไว้ จานตรงกลางวางหัวหมูที่ต้มแล้ว จานซ้ายกับขาววางผลไม้กับหมั่นโถว353
ข้างหน้าจานทั้งสามวางกระถางธูปเล็กๆไว้หนึ่งอัน และข้างบนเสียบเทียนสีแดงยาวยาวหนึ่งเล่มไว้ ซึ่งตอนนี้ได้จุดไฟไว้แล้วชายชราผมขาวนั่งอยู่ที่ข้างโต๊ะ เขายิ้มกริ่มๆมองไปทางหลานเยาเยาที่ตอนนี้วิ่งเข้าวิ่งออ
