ียง “อ๊าก” หนึ่งครั้ง เสียงร้องอย่างเจ็บปวดของชายชราได้ผ่านเข้ามาในหูความง่วงงัวเงียของหลานเยาเยาหายไปทันที นางลุกขึ้นและรีบเดินเข้าไปที่ห้องด้านในพอเข้ามาถึงที่ห้องก็พบชายชราผมขาวตกลงมาจากเตียงนอนเก่า นอนกลิ้งที่พื้นอย่างทุกข์ทรมานหลานเยาเยาชะงักไปครู่ นึกว่าตาของเขามีปัญหาอะไร รีบเดินไปดูอาการกลับพบว่าผ้าที่พันรอบดวงตาของชายชราผมขาวไว้ไม่ได้ถูกแตะเลย แต่มือทั้งคู่ของเขากุมที่ท้องไม่ใช่ที่ตาแปลก?หรือว่าจะเป็นอาหารเย็นเมื่อวาน?จะเป็นไปได้อย่างไร?อาหารเย็นเมื่อวานที่นางให้เขากินล้วนเป็นอาหารรสจืด ไม่มีของมันเลย จะท้องเสียได้อย่างไร และยิ่งเป็นไปไม่ได้ที่จะส่งผลต่อร่างกายของเขางั้นตอนนี้มีความเป็นไปได้อีกอย่าง ร่างกายของเขานอกจากอ่อนแอและชํ้าในแล้ว น่าจะมีสาเหตุอื่นที่ทำให้เขาเจ็บปวดถึงปานนี้“เว่ย ตาแก่ เจ้าไม่เป็นไรนะ ปวดท้องใช่ไหม ให้ข้าดูหน่อยนะ” พูดไปก็ไม่รอให้เขาตอบกลับเดินเข้าไปตรวจเช็คเลยกลับคาดไม่ถึง……341
ร่างของชายชราผมขาวหายไปไหนพริบตาต่อหน้านาง จากนั้นปรากฏตัวอีกที่ที่ห่างกันราวสามเมตร ใบหน้าเขาซีดเซียว และพูดด้วยนํ้าเสียงเจ็บปวด“นังเด็กบ้า เจ้าอย่าเข้ามานะ ข้าไม่เป็นไร ข้าไม่เป็นไรหรอก ก็แค่โรคเก่ากำเริบ พักแป๊บก็หาย เจ้าไม่ต้องเป็นห่วง”มือที่หลานเยาเยายื่นออกไปหยุดอยู่ที่กลางอากาศ..
342
