“หลานเยา…… เยา……”ยายเมิ่งยิงจวนตายก็ไม่พอใจ ทั้งชีวิตนี้นางฆ่าคนมานับไม่ถ้วน น้อยครั้งที่จะพ่ายแพ้ กลับคิดไม่ถึงว่าจะตายด้วยนํ้ามือของเด็กน้อยที่ไร้ชื่อเสียงเรียงนาม และไร้กำลังภายในคนนี้“ตัวตนอีกคนของข้าก็เป็นบุคคลที่ชื่อเสียงโด่งดัง ดังนั้นเจ้าถือว่าตายอย่างสมเกียรติ”หลับให้สบายเถอะ นางแม่มดตายด้วยนํ้ามือข้าถือเป็นเกียรติของเจ้า ความอัปยศของเจ้าในชาตินี้ ไม่ถือว่าสูญเปล่ามองดูลมหายใจของยายเมิ่งยิงจวนที่ค่อยๆดับไป หลานเยาเยาดึงมีดต่อสู้ที่แทงเข้าในร่างกายของนางออกมา ตามด้วยเช็ดมีดบนร่างกายของนางจนสะอาดแล้วจึงเก็บเข้าไปในระบบนางหันกลับไปมองพื้นที่ถูกแรงระเบิดใส่ ได้แต่ถอนหายใจเงียบๆหลุมอันนี้ถมดีไหม?นางครุ่นคิดแล้วได้คำตอบว่าช่างมันเถอะ ก็เลยหยิบแค่เศษระเบิดและระเบิดมือเก็บกวาดทีละอันจนเสร็จ แล้วนางจึงจากไปและในมุมลับที่หลานเยาเยามองไม่เห็น เย่แจ๋หยิ่งที่สวมใส่ชุดดำขาวอันงดงามทั้งชุด หรี่ตาที่ลึกลํ้าดุจนํ้าวน หัวคิ้วยิ่งขมวดยิ่งแน่น329
นางไม่ได้ง่ายอย่างที่คาดไว้แต่ว่าสิ่งของที่ทรงพลังมากขนาดนั้นคืออะไรกัน?เขาไม่เคยพบเห็นมาก่อน และเสื้อผ้าของหลานเยาเยาก็บางมาก ของเหล่านั้นซ่อนไม่อยู่แน่ แล้วนางเอามันออกมาจากทางไหน“เฮอ”นางยิ่งอยู่ยิ่งน่าสนใจ…——ช่วงเวลาพลบคํ่า ท้องฟ้ามืดสนิท แสงจันทร์ฉายแสงเด่นชัด ดั่งผ้าฝ้ายบางปกคลุมสรรพสิ่งทั้งปวง สาดส่องผ่านช่องว่างของใบไม้ ลงบนผิวดินสะท้อนเป็นแสง
