ยายเมิ่งยิงจวนที่ถือไม้เท้าหัวงู ดูเหมือนจะได้รับบาดเจ็บมา นางเดินกะเผลกๆ จากนั้นก็มองไปทางรถม้าที่เย่แจ๋หยิ่งนั่งอยู่นั้นได้หายไป จึงหัวเราะ“เฮย เฮย เฮย” อีกครั้ง“อ๋องเย่ที่มีชื่อเสียงโด่งดัง ข้าไม่อยากหาเรื่อง และไม่กล้าหาเรื่องด้วย แต่เพื่อทำภารกิจให้สำเร็จ ข้าเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องล่วงเกินถึงแม้ข้าไม่รู้ว่าเจ้ากับอ๋องเย่มีความสัมพันธ์อันใด? แล้วทำไมเขาต้องปกป้องเจ้า แต่นั่นก็ไม่สำคัญอีกต่อไป ในเมื่อเขาได้ละทิ้งเจ้าแล้วจากไป ก็ชัดแจ้งแล้วว่าเขาไม่สนใจว่าเจ้าจะเป็นหรือตายดังนั้น หลานเยาเยา ถึงเวลาตายของเจ้าแล้ว” เสียงของยายเมิ่งยิงจวนยิ่งอยูยิ่งหลักแหลม และยิ่งอยู่ยิ่งหนาวเหน็บการแต่งตัวก็เหมือนพวกภูตผีปีศาจ และเดินใกล้เข้ามาติดๆ“ใครกันที่ต้องการฆ่าข้า?” หลานเยาเยาถามยายเมิ่งยิงจวนต้องไม่ใช่หลานเฉินมู๋แน่ที่จริงแล้วหลานเฉินมู๋กับพวกขุนนางที่อยู่ในลานของนางวันนี้ จากเรื่องที่เกิดขึ้นในลานจนถึงตอนนี้ ระยะเวลายังไม่ถึงครึ่งวันเลยแผลบนร่างกายของพวกเขายังไม่ทันได้รักษา จะเป็นไปได้อย่างไรที่จะมีเวลาไปจ้างนักฆ่ามาฆ่าคน?322
หลานเยาเยาเอามือซ่อนไว้ด้านหลัง แค่พลิกมือ ก็มีเข็มอาบยาพิษร้ายแรงสิบกว่าแท่งอยู่ในมือตอนนี้ที่นี่นอกจากนักฆ่าแล้วก็ไม่มีบุคคลบริสุทธิ์ที่นางรู้จักผ่านมาเพียงแค่ฆ่าพวกนักฆ่านี้ให้ตายหมด นางก็ไม่ต้องกลัวว่าความลับของตนจะถูกเปิดโปงในมุมระบบการรักษาโรคภัยไข้เจ็บ นางได้ใส่
