้ง?เป็นอย่างที่คิด318
เขาแค่มองเธออย่างเงียบๆ นัยน์ตาเย็นเยือกก็ยังคงเย็นเยือก ใบหน้าเงียบสงบไร้อาการใดๆเสียงฆ่าฟันและเสียงอาวุธปะทะกันภายนอกรถม้าค่อยๆจางหายไปจากหูของทั้งสอง สิ่งที่พวกเขาได้ยินคือเสียงหัวใจของตัวเองผ่านไปเพียงครู่“เจ้าแน่ใจ?” เสียงเบาๆของเขา สายตาเยือกเย็นค่อยๆแปรเปลี่ยนเป็นไม่แยแส“อืม อ้าก…”“นางเพิ่งจากพยักหน้าตอบรับ รู้สึกเหมือนปะทะเข้ากับลมแรง ถูกโยนออกจากรถม้า ตามด้วย “ตึก” เสียงกระทบกับพื้น“โอ๊ย เอวข้า เย่แจ๋หยิ่งไอ้สารเลว ไอ้งี่เง่า ไอ้บ้า จำเป็นต้องทำถึงขนาดนี้ไหม?หลานเยาเยามองจ้องไปที่รถม้าด้วยสายตาโกรธเคือง เสียงที่ตอบกลับนางเป็นเพียงเสียงที่ไร้เยื่อใยแต่ตอนนี้ เสียงหัวเราะแหบแห้งไม่น่าฟังให้ความรู้สึกหนาวๆเย็นๆ ลอยเข้ามาในหู “เฮย เฮย เฮย…”อืม?เสียงนี้ดังขึ้น หลานเยาเยาขนลุกซู่ไปทั้งตัว ในหัวนึกถึงคำสี่คำยายเมิ่งยิงจวนขึ้นมาทันที319
ทันใดนั้น ยายแก่ผมขาวรูปร่างหลังค่อมก็ได้ปรากฏในสายตาของนาง ใบหน้าหนาวๆเย็นๆมองมาที่นาง ด้านข้างของนางปรากฏนักฆ่ายิงจวนมากมายที่แท้ก็เป็นนางนี่เองหลานเยาเยาตะลึงงันไม่ชั่วครู่แค่เห็นยายเมิ่งยิงจวน นางมีลางสังหรณ์ ไม่ดีบางอย่างนางรู้ในทันทีว่าลางสังหรณ์ ไม่ดีนั้นมาจากไหน เพียงได้ยินเสียงเฉื่อยๆภายในรถม้าดังขึ้น“กลับจวน”หลานเยาเยารู้ว่าคำพูดนี้ไม่ใช่พูดกับนางแค่เสียงของเย่แจ๋หยิ่งดับลง องครักษ์ลับก็รีบถอยกลับทันทีตามด้วยองครักษ์
