ลับหายเข้าไปในที่ลับ คนขับรถม้ารีบมาประจำการในตำแหน่งของตน“เสียงออกรถม้า……”คนขับรถม้ามองมาที่หลานเยาเยาอย่างไม่เข้า พร้อมเหวี่ยงแส้ไปที รถม้ารีบออกตัวทันทีเย่แจ๋หยิ่งไปแล้วนักฆ่าของยิงจวนกลับไม่ขยับตัวแม้แต่คนเดียว แต่ละคนมองนางอย่างดุร้ายเออ……320
เกิดอะไรขึ้น?ไม่ใช่ว่าจะลอบสังหารเย่แจ๋หยิ่งหรอกหรือ?คนก็ไปแล้ว ทำไมยังไม่ขยับตัวกันอีก แต่ละคนมองมาที่นางเพื่อ?“นรกพื้นที่ว่างมาก ยมบาลมีรับสั่ง หลานเยาเยาจากตระกูลหลานแห่งเมืองหลวงอยู่ในรายชื่อยมราช วันนี้ต้องตาย” เสียงของยายเมิ่งยิงจวนที่เจ้าเล่ห์ชอบกลพูดขึ้นมาอีกครั้ง มองนางด้วยสายตาเย็นๆโอ้พระเจ้าที่แท้……คนที่ยิงจวนจะลอบสังหารคือนาง ไม่ใช่เย่แจ๋หยิ่งฉะนั้นเมื่อกี้เย่แจ๋หยิ่งกำลังช่วยชีวิตนางแต่นางกลับใช้เวลาหน้าสิ่วหน้าขวานนี้ ปฏิเสธการแต่งงานจากจวนอ๋องเย่ ทำให้อ๋องเย่ไม่พอใจ ถึงให้นางชดใช้ชะตากรรมอยู่ที่นี่หลานเยาเยาในตอนนี้อยากจะใช้มือตบตัวเองให้ตายหากรู้เร็วกว่านี้ คนที่ถูกลอบสังหารคือนางเอง นางก็คงจะรอให้เย่แจ๋หยิ่งถึงจวนก่อนแล้วค่อยพูดเรื่องแต่งงาน แบบนี้จะดีกว่ามิใช่หรือ?แต่ดันใช้เวลานี้พูดเสียก่อน ก่อเวรก่อกรรมเองจริงๆเลยมองไปที่ผมเผ้าสีขาวที่ยุ่งเยิงสกปรกของยายเมิ่งยิงจวน หลานเยาเยาเพิ่งจะรู้สึกว่ามือของตนมีบาดแผลและยังคงเจ็บแปล๊บๆความรู้สึกที่โดนแผ่นเหล็กในผมของยายเมิ่งยิงจวนบาดเข้าที่เนื้อนั้นเจ็บแสบจริงๆ…แต่ว่าจำได้ว่าหลาย
