น หลังจากถูกหลานเยาเยาพ่นชาใส่ ไม่เพียงหลานเยาเยาจะไม่ตายอย่างน่าอนาถ แต่แม้กระทั่งการลงโทษหรือดุด่าสักนิดยังไม่มี แถมความผิดที่นางกระทำกลับมาลงที่ร่างกายของพวกเขาแทนนี่แสดงให้เห็นถึงอะไรกัน?สิ่งนี่พูดได้แค่ว่าท่านอ๋องเย่ใส่ใจหลานเยาเยาเท่านั้นเมื่อนึกถึงตรงนี้ เสียง“ป๊าบ” ก็ดังขึ้น ก่อนจะตามมาด้วยความรู้สึกเจ็บปวดราวกับไฟเผาที่บั้นท้ายของเขา ส่งผลให้ใบหน้าของเขาแสดงสีหน้าเจ็บปวดออกมาองคาพยพทั้งหน้าเหี่ยวย่นรวมเข้าเป็นก้อนเดียวกันเริ่มการโบยอีกครั้งแล้ว …ฮือฮือฮือ….แต่ว่า!ในดวงตาของเขามีประกายคิดแค้นวาบขึ้นมาถ้าคนที่ถูกโบยนั้นกำลังหวาดกลัว ทรมาน และเจ็บปวด เช่นนั้นแล้วสำหรับหลานเยาเยาที่ไม่ได้ถูกโบยซํ้ายังทำผิด ในใจจึงเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกเข้ามาเกาะกุมทั่วพื้นที่จู่ๆเย่แจ๋หยิ่งก็ทำเช่นนี้ เธอตื่นตกใจแล้วจริงๆ!เธอเริ่มแอบเหล่มองเย่แจ๋หยิ่งด้วยความตกใจ มุมปากที่ฉีกยิ้มขึ้นนั้นช่างดูยํ่าแย่เสียยิ่งกว่าร้องไห้296
เป็นการยากที่จะอดทนจนกระทั่งองครักษ์เงาโบยจนจบ ดังนั้นเจ้าหน้าที่ทางการที่ไม่มีพลังยุทธ์ส่วนใหญ่จึงถูกโดยจนสภาพยํ่าแย่แทบทิ้งชีวิตแต่ดูเหมือนเย่แจ๋หยิ่งจะทำราวกับว่ามองไม่เห็น และเอ่ยปากพูดขึ้นเรียบๆ“นั่งลง!”พรูด……ในขณะนี้ จู่ๆหลานเยาเยาก็คิดอยากหัวเราะขึ้นมาคนเขาถูกโบยจนบั้นท้ายเปิด ซํ้าบางคนแม้กระทั่งแรงหายใจยังไม่มีด้วยซํ้า!เย่แจ๋หยิ่งยังมีอารมณ์มาเชิญคนให้นั่งลง แบบนี้ไ
