ม่ต่างจากการโรยเกลือบนบาดแผลของพวกเขาสักนิด!แต่ว่า!เธอชอบ!“…ขอรับ ท่านอ๋อง… เย่”“ขอรับ……”“…”เจ้าหน้าที่ทางการที่ยังคงมีแรงพูดอยู่ พยายามใช้แรงที่มีอยู่เอ่ยปากออกมาตอบรับ หลังจากนั้นจึงปีนขึ้นไปนั่งบนเก้าอี้กด้วยความยากลำบาก ในขณะที่พวกองครักษ์ยืนอยู่ด้านข้างด้วยความเจ็บปวดพวกเขาต้องทำมัน ไม่เช่นนั้นผลลัพธ์ที่ตามมานั้นเลวร้ายอย่างยิ่ง!297
แน่นอนว่า อ๋องเย่จะต้องให้องครักษ์เงาไปรายงานต่อในวัง ให้ฮ่องเต้จัดการกับพวกที่ไม่ยอมนั่งหลุดจากตำแหน่งไปซะ ส่วนพวกที่ลุกไม่ขึ้นหนทางเดียวที่เหลืออยู่ก็คือความตายเท่านั้นหลานเฉินมู๋ใช้มือทั้งสองข้างจับขอบเก้าอี้เอาไว้แน่น เวลานี้บั้นท้ายของเขารู้สึกเจ็บราวกับถูกไฟเผา เก้าอี้เปื้อนไปด้วยเลือด ซํ้ายังเริ่มหยดลงไปที่พื้นบ้างแล้วเขาแกล้งทำเป็นมองไม่เห็นมันสุดชีวิตเย่แจ๋หยิ่งจิบชาอย่างเบาๆ ท่าทางเชื่องช้าและเกียจคร้านส่งผลให้ทั่วร่างของเขาเต็มเปี่ยมไปด้วยรัศมีของผู้เป็นเจ้าชีวิตออกมาอย่างเป็นธรรมชาติริมฝีปากบางของ เย่แจ๋หยิ่งขยับเบา ๆ :“สินสอดมาถึงแล้ว อีกสามวันหลังจากนี้ข้าจะมารับพราชายา หากมีผู้ใดกล้าละเลย บทลงโทษในวันนี้เป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น”พูดจบ เย่แจ๋หยิ่งก็วางถ้วยชาในมือของเขาลงอย่างแรง นํ้าชาในถ้วยก่อตัวเป็นคลื่นปั่นป่วนไปมา แต่กลับไม่หกมองมาเลยสักหยดเขาไม่ได้มองดูหลานเยาเยาอีก และหมุนตัวเดินออกไป…“เดี๋ยวก่อน……”ผู้ที่เอ่ยขึ้นก็คือหลานเ
